วยน้ำเสียงแหบพร่า “พระนางหวังหมู่……”“เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิด นี่คือประวัติศาสตร์เมื่อร้อยปีก่อนของต้าเซี่ยที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้……เจ้าเพียงแค่ได้เห็นทุกอย่างอีกครั้งเท่านั้น” เสียงของซีหวังหมู่อ่อนโยนยิ่งนักใบหน้าของหลินชีเยี่ยปรากฏแววขมขื่นแม้จะรู้ว่าทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงภาพลวงตา แต่สำหรับหลินชีเยี่ยที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น มันคือประสบการณ์จริง ความเศร้าโศก ความรู้สึกผิด ความไม่ยอมรับ ความโกรธแค้นของเขา……ทั้งหมดล้วนมีอยู่จริงเมื่อได้ประสบด้วยตัวเอง จึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ คำว่า ‘ทำลายพลังของตนเอง กลายเป็นศิลายับยั้งแผ่นดิน’ คำนี้ซ่อนน้ำหนักอันยิ่งใหญ่ไว้เบื้องหลังกำปั้นของเขาบีบแน่นโดยไม่รู้ตัวในตอนนั้นเอง ซีหวังหมู่ราวกับสังเกตเห็นบางอย่าง จึงหันหน้าไปมองทางทิศตะวันออก“ดูสิ หลินชีเยี่ย” ซีหวังหมู่เอ่ยแผ่วเบาหลินชีเยี่ยเงยหน้ามอง เห็นแสงสลัวสาดส่องออกมาจากหมู่เขาหิมะทางทิศตะวันออก รุ่งอรุณค่อยๆ ทาบทาบนท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด ขับไล่ความมืดและห้วงเหวอันไร้ที่สิ้นสุด“พระนาง มีอะไรเหรอ?” เขาถามอย่างงุนงง“ฟ้าสางแล้ว” ซีหวังหมู่จ้องมองแสงอรุณอย่างสงบนิ่งแล้วเอ่ย“ยุคสมัยของพวกเรา……ก็ควรจะกลับมาได้แล้ว”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองทิศทางที่ดวงอาทิตย์กำลังขึ้นวันนี้เป็นวันที่การฝึกปีศาจสิ้นสุดลงและเป็นวันสุดท้าย……วันที่สิบ
