บทที่ 37จดหมายจากกระท่อมกระบี่รึ? เซียวเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย ในสมองอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพของเด็กหญิงน้อยที่ชอบร้องไห้ขี้มูกโป่งขึ้นมา ไปกระท่อมกระบี่หลายเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ยังนอนหลับสบายดีหรือไม่?
เมื่อเปิดซองจดหมาย เขาก็อ่านอย่างละเอียด ลายมือที่งดงามแต่ยังไม่คล่องแคล่วดูเหมือนจะเป็นลายมือของเด็กหญิงน้อยเอง นางเล่าว่าตนสบายดีและคิดถึงเขามาก อาจจะเป็นเพราะนานๆ ทีจะมีโอกาสได้เขียนจดหมาย บนกระดาษจึงเขียนไว้จนเต็มไปด้วยเรื่องราวประจำวันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาในกระท่อมกระบี่ ทั้งเรื่องการฝากตัวเป็นศิษย์ การทำความรู้จักกับศิษย์ร่วมสำนัก การฝึกยุทธ์ และการเรียนรู้คัมภีร์กระบี่ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนแต่ถูกเขียนลงไปทีละตัวอักษร
แม้จะเป็นเพียงการบรรยายเรื่องราวในชีวิตประจำวัน แต่สิ่งที่ถ่ายทอดออกมาทั้งหมดกลับเป็นความคิดถึง
ท้ายจดหมาย เด็กหญิงน้อยดูเหมือนจะเพิ่งสังเกตเห็นว่ากระดาษใกล้จะหมดแล้ว จึงรีบบอกว่าตนเองจะตั้งใจฝึกยุทธ์และพยายามลงจากเขาให้ได้โดยเร็วที่สุด ขอให้เซียวเหยียนต้องรอนางกลับมาให้ได้
เซียวเหยียนอ่านจบอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ค่อยๆ พับกระดาษกลับเข้าไปในซองจดหมายและเก็บไว้ใน
