หลินชีเยี่ย หยางเจี่ยน และนาจาต่างตกตะลึงพร้อมกัน“แผ่นดินไหวงั้นรึ? แม้แต่บึงเหยาก็ยังเกิดแผ่นดินไหวได้ด้วยหรือ?”หลินชีเยี่ยหันไปมองรอบๆ พบว่าไม่เพียงแค่ยอดเขาที่ลอยอยู่กลางอากาศนี้เท่านั้น แต่ยอดเขาอื่นๆ ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเช่นกัน เสียงคำรามต่ำๆ ดังมาจากเบื้องล่าง ราวกับว่ามีสิ่งน่าสะพรึงกลัวบางอย่างกำลังจะปรากฏตัวขึ้นหยางเจี่ยนขมวดคิ้ว ดวงตาที่สามบนหน้าผากเปิดออก สายตาทะลุผ่านบึงเหยาลงไปยังเทือกเขาคุนหลุนที่ทอดยาวเบื้องล่างเห็นได้ว่าป่าเขาเขียวขจีที่เคยมีเสียงนกร้องและดอกไม้บานสะพรั่งนั้น บัดนี้ได้จางหายไปราวกับคลื่นน้ำ เผยให้เห็นภูเขาโล่งเตียนสีเทาขาว กระบี่โบราณนับพันนับหมื่นเล่มที่แผ่รังสีเย็นเยียบงอกขึ้นราวกับหนามระหว่างหุบเขาภาพฉายแห่งกาลเวลาอันงดงามถูกเปิดออกมุมหนึ่ง แสงกระบี่อันคมกริบพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า“กระบี่? กระบี่มากมายขนาดนี้มาจากไหนในเทือกเขาคุนหลุน? นี่อย่างน้อยก็ต้องมีนับสิบล้านเล่มแล้วนะ?!”นาจามองลงไปยังเบื้องล่างของบึงเหยาด้วยความตกตะลึง เอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสายตาหยางเจี่ยนขมวดคิ้วมองภาพนี้ ส่ายหน้าแล้วชี้ไปที่หลินชีเยี่ย “กระบี่เหล่านี้ไม่ได้ปรากฏในมิติเวลาที่พวกเราอยู่……แต่เป็นสภาพที่แท้จริงของเทือกเขาคุนหลุนในมิติเวลาที่เขาอยู่เทือกเขาเขียวขจีที่เราเห็นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากการฉายของกาลเวลาเท่านั้น” หลินชีเยี่ยบินขึ้
