่นสะเทือน เขากัดฟันแน่น ร่างกายกลายเป็นเงาสีดำในราตรี แล้วหายตัวไปจากที่เดิมในทันที[ราตรีพร่างพราย]ไม่ว่าเขาจะเชื่อใจซือเสี่ยวหนานหรือไม่ เมื่อสิ่งนี้เป็นสมบัติล้ำค่าของต้าเซี่ย เขาก็ไม่อาจนั่งดูดายให้เธอเอามันไปได้ในส่วนลึกของตำหนักโอสถ ร่างของซือเสี่ยวหนานราวกับลำแสง พุ่งตรงไปยังโถโอสถสองใบที่ลอยอยู่กลางอากาศ เธอยื่นมือออกไป ดวงตาวาบขึ้นด้วยความลังเลโถโอสถสองใบตรงหน้านี้ ใบไหนกันที่บรรจุโอสถนิรันดร์อยู่?ช่างมันเถอะ เอาไปทั้งหมดก็แล้วกัน!ปลายนิ้วของซือเสี่ยวหนานกำลังจะแตะต้องโถสีดำ แสงดาบคมกริบก็พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ฟันตรงไปยังมือที่ยื่นออกมาของเธออย่างแม่นยำ เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย มือถูกดึงกลับในทันที ก่อนจะถอยหลังไปครึ่งก้าวแสงดาบนั้นกลับเข้าฝัก ร่างที่สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มปรากฏขึ้นจากความมืดของราตรี“เสี่ยวหนาน เธอเอาสิ่งนี้ไปไม่ได้”หลินชีเยี่ยกำด้ามดาบ [จั่นไป๋] ด้วยมือขวา พูดพลางขมวดคิ้วแน่นซือเสี่ยวหนานมองดวงตาของอีกฝ่าย เธอกัดฟันแน่น แสงสีดำวาบผ่านฝ่ามือของเธอ ในชั่วขณะต่อมา ร่างของเธอก็กลายเป็นอีกาตัวหนึ่ง กระพือปีกบินไปทางประตูใหญ่ของตำหนักโอสถขนนกสีดำปลิวมาตรงหน้าหลินชีเยี่ย ขณะที่เขากำลังขมวดคิ้วมองอีกาที่บินออกจากตำหนักโอสถอยู่นั้น จู่ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ รีบหันกลับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็วไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างของซือเสี่ยวหนานปรากฏขึ้นข้างโถโอสถสีดำแล้ว คว้
