ทำร้ายโลกิได้นั้น ยังห่างไกลเกินไป……แม้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้จะเป็นเพียงร่างแยกของเขาก็ตามโลกิกวาดตามองค่ายกลกระบี่ที่อยู่เหนือศีรษะอย่างสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีจะหลบหลีกแต่อย่างใด ปล่อยให้แสงดาวนั้นบดบังร่างของเขาอย่างสมบูรณ์ในขณะที่นางกำนัลทั้งห้าคนกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เหตุการณ์ผิดปกติก็เกิดขึ้นโลกิยกมือทั้งสองขึ้น ตบหน้าอกเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับเสียงตบมือดังกังวาน ร่างของเขาก็กะพริบหายไปปรากฏที่ตำแหน่งของนางกำนัลทั้งห้า ในขณะที่นางกำนัลทั้งห้ารู้สึกเพียงแค่ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ก็พบว่าตัวเองมาอยู่ตรงกลางของค่ายกลกระบี่เสียแล้วม่านตาของนางกำนัลทั้งห้าหดเล็กลงทันทีโลกิที่อยู่นอกค่ายกลกระบี่ ใช้ข้อนิ้วเคาะเบาๆ บนพื้นผิวของค่ายกลกระบี่ดาวแสงดาวมากมายแตกกระจายออกทันที กลายเป็นเงากระบี่คมกริบนับไม่ถ้วน ม้วนกลับเข้าไปในค่ายกลกระบี่ฟันร่างของนางกำนัลทั้งห้าเป็นรอยแผลน่าสยดสยองมากมายในชั่วพริบตา การจัดค่ายกลกระบี่ก็พังทลาย หญิงทั้งห้าบาดเจ็บสาหัสนางกำนัลในชุดสีเหลืองคุกเข่าลงกับพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด กัดฟันจ้องมองโลกิที่กำลังเดินยิ้มเข้ามา ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยจิตสังหาร“เธอไม่กลัวฉัน?” โลกิเดินมาหยุดตรงหน้าเธอและถามอย่างสงบ“ทำไมข้าต้องกลัวเจ้าด้วย?” นางกำนัลในชุดสีเหลืองหัวเราะเยาะ “เจ้าทำร้ายข้าไม่ได้หรอก”“……จริงเหรอ?”โลกิหรี่ตาลง ยกมือขึ้นตรงไปที่ศีรษะของเธอ แต่พอมือของเขาลงมา
