งเซียนนางกำนัลชุดเขียวครางเบาๆ เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก ใบหน้าซีดเผือดซือเสี่ยวหนานเห็นดังนั้น ดวงตาฉายแววลังเลชั่วขณะ แต่ก็ยังโบกมือผ้าโปร่งไร้ตัวตนคลุมมุมวังเซียนไว้ทั้งหมดบนผ้าโปร่งมีประกายสีดำวาบขึ้น ตามด้วย ‘กลลวง’ ที่ติดอยู่บนนั้น[ผ้าไร้พันธะ] เป็นผนึกต้องห้ามที่แข็งแกร่งที่สุดในการปิดบังพลัง เมื่อไม่กี่ปีก่อน ซือเสี่ยวหนานก็สามารถใช้มันปิดกั้นการแผ่ซ่านของพลัง [ความแค้นของพระศิวะ] ได้ ตอนนี้เพิ่ม ‘กลลวง’ ที่หลอกล่อสรรพสิ่งเข้าไปอีก ต่อให้เป็นเทพเจ้า หากไม่ใช่ผู้สูงสุด ก็ไม่มีทางรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขาได้เลยนางกำนัลชุดเขียวฝืนความเจ็บปวดลืมตาขึ้น ตรงหน้าคือดวงตาเรียวยาวเย็นเยียบดุจอสรพิษ“ได้ยินมาว่า พวกเธอมีสมบัติล้ำค่าอยู่ที่เทือกเขาคุนหลุน?” โลกิใช้มือเดียวบีบคอนางกำนัล ยกขึ้นกดติดกำแพงกลางอากาศ พูดเสียงเรียบ “มันอยู่ที่ไหน?”นางกำนัลชุดเขียวกัดริมฝีปากแน่น จ้องมองโลกิเขม็ง ไม่พูดอะไรสักคำ“ช่างเถอะ” โลกิยักไหล่ “ฉันจะเปลี่ยนวิธีถามดีกว่า”เมื่อสิ้นเสียง แขนขวาของเหลิ่งเซวียนที่ปกคลุมด้วยเกล็ดงูก็เริ่มบิดเบี้ยวอย่างประหลาด หัวงูดำขนาดเล็กปริออกมาจากฝ่ามือ แล้วพุ่งเข้าไปในหูขวาของนางกำนัล ทะลวงเข้าไปในสมองโดยตรงเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่ววังเซียนอันกว้างใหญ่
