ูเขาจมอยู่ในความมืด มองเห็นไม่ชัดเจนขณะที่ซือเสี่ยวหนานกำลังจะก้าวเข้าไปในเทือกเขา แสงสีม่วงสายหนึ่งก็พุ่งผ่านท้องฟ้าและตกลงมาใกล้ๆ เธอขมวดคิ้วและรีบหลบเข้าไปหลังผาหินข้างๆ ทันที เหลิ่งเซวียนและอันชิงอวี๋ตามมาติดๆ เห็นแสงสีม่วงนั้นหยุดลงหน้าเทือกเขา แล้วเปลี่ยนร่างเป็นนางกำนัลสวมชุดสีม่วงนางกำนัลมองไปรอบๆ แต่ไม่พบร่องรอยของทั้งสามคนที่อยู่หลังหน้าผา สักครู่ต่อมาเธอก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง บินไปอีกทิศทางหนึ่ง“พวกเธอกำลังตามล่าพวกเราจริงๆ” ซือเสี่ยวหนานเห็นดังนั้น จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“บางทีพวกเราอาจไม่จำเป็นต้องรีบออกไปขนาดนี้” อันชิงอวี๋พูด “แทนที่จะเสี่ยงเดินไปมาเหมือนแมลงวันไร้หัวอยู่ที่นี่ ทำไมไม่ซ่อนตัวเงียบๆ อยู่ที่เดียวในเมื่อมี [ผ้าไร้พันธะ] อยู่ ถ้าพวกเราระวังหน่อย พวกเขาก็ไม่น่าจะพบพวกเรา รอจนถึงเวลาที่เหมาะสม บางทีประตูนั้นอาจกลับมาเองก็ได้”“วิธีนี้ก็ปลอดภัยกว่าจริงๆ” ซือเสี่ยวหนานมีรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก ยื่นมือออกมาลูบจมูก“แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น เวลาที่พวกเราจะกลับแอสการ์ดก็จะล่าช้าออกไป จะทำให้หลายเรื่องล่าช้า……น่าเสียดายจริงๆ”ซือเสี่ยวหนานมองไปที่เหลิ่งเซวียนยิ้มๆ“จริงด้วย” เหลิ่งเซวียนพยักหน้าอย่างสงบซือเสี่ยวหนานหันหน้ากลับมากำลังจะพูด แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ร่างกายพลันชะงักกึก หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมชุ่มแผ่นหลังของเธอในชั่วพริบตาเธอค่อยๆ หันศีรษะกล
