อมเสี่ยงทั้งแอสการ์ด เพื่อเป็นศัตรูกับต้าเซี่ย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?เจ้า… เจ้ายุยงอะไรท่านพ่อกัน?”ครึ่งบนของร่างกายโลกิถูกธอร์ยกขึ้นด้วยมือเดียว ดวงตาเรียวยาวของเขาค่อยๆ เย็นชาลง เอ่ยเสียงเรียบ“ธอร์ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร?เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาซักไซ้ข้าในนามของแอสการ์ด?เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่ข้าทำทั้งหมดนี้… ไม่ใช่เพื่อแอสการ์ด?”“เจ้าน่ะรึ? ข้าไม่เชื่อ” ธอร์พูดอย่างมั่นใจ “เจ้าก็แค่เทพแห่งความชั่วร้ายที่หวังให้โลกวุ่นวาย! ชั่วช้าโดยสมบูรณ์!”“เทพแห่งความชั่วร้าย? แล้วอย่างไร? เจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ทรงคุณธรรมอะไรนักหรือ?”โลกิหัวเราะเยาะ “เจ้า… ลืมไปแล้วหรือว่าอิดุนน์ตายอย่างไร?”เมื่อได้ยินคำว่าอิดุนน์สองพยางค์นี้ ดวงตาของธอร์ก็หรี่ลงทันทีโลกิกล่าวต่อไปว่า“ร้อยปีก่อน หากมิใช่เพราะเจ้าปฏิเสธที่จะสังเวยมนุษย์สามัญเพื่อไปแทนที่พวก ‘เทพผู้ทรงคุณธรรม’ ของแอสการ์ด ในการขอผลไม้แห่งชีวิตจากเทพีแห่งความเยาว์วัยอิดุนน์ แล้วนางจะต้องเสียสละตัวเองเพื่อแลกกับชีวิตของบรากีผู้ไร้ค่านั่นเพราะผลไม้แห่งชีวิตไม่เพียงพอได้อย่างไร?เทพผู้ทรงคุณธรรม? ฮ่าๆๆทั้งแอสการ์ดมีเพียงเทพีแห่งความเยาว์วัยอิดุนน์ที่เสียสละตัวเอง มอบผลไม้แห่งชีวิตเพื่อช่วยชีวิตครึ่งหนึ่งของแอสการ์ดเท่านั้นที่สมควรเรียกว่า ‘ผู้ทรงคุณธรรม’ อย่างแท้จริงและผู้ที่มีส่วนทำให้เทพผู้ทรงคุณธรรมองค์นี้ล่มสลาย……ก็คือพวกเจ้ามิใช่หรือ?การเสียสละเท
