นเดินออกไปไกลแล้ว อันชิงอวี๋กำลังจะอ้าปากพูด ซือเสี่ยวหนานก็ยกยิ้วขึ้นแนบปาก ส่งสัญญาณให้เขาเงียบ จากนั้นก็ยื่นมือโบกในอากาศ [ผ้าไร้พันธะ] ขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า คลุมรอบตัวทั้งสองคนป้องกันการแพร่กระจายของเสียง“เรียบร้อยแล้ว” ซือเสี่ยวหนานพยักหน้า “วิธีการของโลกิกประหลาดเกินไป ทุกเรื่องระมัดระวังไว้หน่อยก็ดี”อันชิงอวี๋ถอนหายใจยาว “ตอนนี้ พูดได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น?”“อืม” ซือเสี่ยวหนานเงียบชั่วครู่ แล้วกล่าวต่อว่า “เรื่องราว ต้องเริ่มตั้งแต่ตอนที่พวกเราออกจากชางหนาน……”……อีกด้านหนึ่งเหลิ่งเซวียนสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เดินไปมาอย่างไร้จุดหมายตามขอบของดินแดนรกร้างเขาต้องการให้เวลาแก่ซือเสี่ยวหนานกับอันชิงอวี๋ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังอย่างเพียงพอ ในขณะเดียวกันก็ต้องไม่ทำให้โลกิเกิดความสงสัย ดังนั้นเขาจึงทำทีเป็นมองหานกหรือสัตว์ป่าขณะที่เขาเพิ่งจะเหลือบไปเห็นนกกระเรียนสีขาวอวบอ้วนตัวหนึ่ง เขาก็รู้สึกเหมือนสังเกตเห็นบางอย่าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเขาก้มลงมองหลังมือของตัวเอง เห็นหูสีดำนั้นกำลังหลอมรวมเข้าไปในเนื้อของเขาอย่างรวดเร็ว ความดำมืดราวกับคลื่นน้ำกำลังแผ่ขยายไปทั่วร่างกายของเขา!เขากำลังสูญเสียการควบคุมร่างกายของตัวเอง!ในเวลาเพียงสองสามวินาที ความดำมืดนั้นก็ปกคลุมทั่วร่างของเขา สุดท้ายก็รวมตัวเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่กำลังดิ้นรนต่อสู้เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกค
