ที่อาจารย์พูดถึงใช่หรือไม่?”หลินชีเยี่ยชะงักฝีเท้าเสียงนี้… ดูคุ้นเคย?เขาหันกลับไปมอง เห็นชายหนุ่มในชุดเกราะสีเงินกำลังถือจอกเหล้า นั่งอยู่หลังโต๊ะหินแกะสลักด้วยสีหน้าเรียบเฉยระหว่างคิ้วของเขา มีตาดวงที่สามปิดอยู่ ด้านล่างเป็นคิ้วที่คมกริบดั่งดาบ ดวงตาคู่นั้นเหลือบมองหลินชีเยี่ยอย่างเย็นชา เขาวางจอกในมือลงแล้วตบที่นั่งว่างข้างกายซึ่งเป็นที่นั่งที่สองของเขตเทพชั้นล่างเขาเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่ต้องไปที่อื่น มานั่งข้างข้า……หากข้าอยู่ด้วย ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเจ้าหรอก”ในชั่วขณะที่มองเห็นใบหน้านั้นชัดเจน หลินชีเยี่ยรู้สึกสมองว่างเปล่าราวกับถูกฟ้าผ่า!……หน้าประตูโบราณที่ไม่มีใครเฝ้า เงาร่างสี่ร่างเดินออกมาอย่างต่อเนื่องสิงห์ยืนอยู่บนพื้นดิน มองไปรอบๆ เห็นภูเขาลอยฟ้าที่ทอดยาวไปไกล และพืชวิเศษกับนกสวรรค์ที่มีอยู่ทั่วไป ในดวงตาปรากฏแววยินดี“กลิ่นอายของพลังเทวะเข้มข้นมาก……ที่นี่คือเทือกเขาคุนหลุนของต้าเซี่ย ไม่ผิดแน่”“ที่นี่แตกต่างจากสภาพแวดล้อมภายนอกมาก น่าจะเป็นโลกย่อยที่แยกออกมาต่างหาก” ซือเสี่ยวหนานพยักหน้าเล็กน้อย“เทพปกรณัมต้าเซี่ยเป็นระบบเทพเดียวในโลกที่มีอาณาจักรเทพสองแห่ง นอกจากเทพต้าเซี่ยจะมีสรวงสวรรค์ซึ่งเป็นอาณาจักรเทพที่สามารถเคลื่อนที่ไปมาในโลกได้อย่างอิสระแล้ว ยังมีอาณาจักรเทพที่ซ่อนอยู่ในใจกลางของต้าเซี่ยอีกแห่งหนึ่ง……นั่นก็คือเทือกเขาคุนหลุน” สิงห์เอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “การมีอยู่ขอ
