ที่ราบสูงปามีร์อีกด้านหนึ่งในทุ่งหิมะอันว่างเปล่า มีร่างสองร่างก้มหน้าเดินเตร่ไปอย่างไร้จุดหมายซือเสี่ยวหนานเดินไปพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยหิมะที่สะสมอยู่บนพื้นอย่างเบื่อหน่าย อดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากหาว“เหลิ่งเซวียน พวกเราเดินเร็วมาตั้งนานแล้ว ควรจะนั่งพักหน่อยไหม?” ซือเสี่ยวหนานกะพริบตา“อืม ฉันก็เริ่มเหนื่อยแล้วเหมือนกัน” เหลิ่งเซวียนตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า“นายมีเสบียงติดตัวมาไหม?”“……ไม่มี”“งั้นก็ลองหาดูแถวๆ นี้ว่ามีอะไรกินบ้างไหม”ซือเสี่ยวหนานกวาดตามองไปรอบๆ จนหยุดอยู่ที่กระโจมสีเทาขาวที่ตั้งอยู่ที่เชิงเขาไกลออกไป ภายนอกดูคล้ายกับเกอร์มองโกเลีย แต่มีเอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์เฉพาะตัวมากกว่าด้านนอกกระโจมมีวัวและแกะผูกไว้หลายตัว กำลังส่ายหัวอย่างเชื่องช้าซือเสี่ยวหนานสบตากับเหลิ่งเซวียน แล้วพยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจทั้งสองคนค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้กระโจมอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบในขณะนั้นเอง มีคนเลี้ยงสัตว์เดินออกมาจากประตูกระโจมพอดี เมื่อเห็นสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันหน้าบ้าน เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย“พวกคุณเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?”เขาถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ยื่นมือออกไปปกป้องเด็กสามคนที่อยู่ด้านหลังเด็กทั้งสามคนหน้าตาน่ารัก สวมชุดชนกลุ่มน้อยสีสันสดใส ดวงตาสีดำสนิทและบริสุทธิ์คู่โตกำลังมองสำรวจแขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งสองอย่างอยากรู้อยากเห็นซือเสี่ยวหนานขมวดคิ้วเธอยกมือขึ้นแตะจมูก “ฆ่าให้หมด
