ที่ราบสูงปามีร์ความมืดของราตรีค่อยๆ ทอดตัวลงหลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่บนหน้าผาสูงชันค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วก้มลงมองเวลา‘23:57 น.’‘เหลือเวลาอีกแค่สามนาทีก่อนจะถึงการคัดออกในวันแรกสินะ…’‘ไม่รู้ว่าพวกทหารใหม่เหล่านั้นเดินทางมาถึงไหนกันแล้ว?’เขาแผ่พลังจิตออกไป ไม่ว่าจะเป็นระยะหลายกิโลเมตรหรือสิบกิโลเมตร ก็ไม่พบเห็นเงาของใครเลยแต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเพิ่งผ่านไปแค่วันแรก ถึงแม้ทหารใหม่จะมีพลังงานเต็มเปี่ยมแค่ไหน ก็คงยากที่จะผ่านทั้งทุ่งหิมะและทะเลสาบน้ำแข็งสองพื้นที่ใหญ่ติดต่อกัน แล้วมาถึงหน้าผาหิมะซึ่งเป็นช่วงที่สามนี้ได้ขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อนต่อ จู่ๆ ก็มีเงาร่างของคนผู้หนึ่งบุกเข้ามาในขอบเขตการรับรู้ของพลังจิตของเขา“หืม?”เขาหันหลังกลับไปมองด้วยความประหลาดใจเด็กหนุ่มตาเดียวสวมชุดกันหนาวคนหนึ่ง กำลังเดินทีละก้าวอย่างช้าๆ จากทิศทางของทะเลสาบน้ำแข็งท่ามกลางความหนาวเหน็บของท้องฟ้าและพื้นดินตอนนี้เป็นเวลาดึกแล้ว อุณหภูมิบนที่ราบสูงปามีร์ลดลงเหลือประมาณติดลบ 30 องศา แม้ว่าชุดกันหนาวทั้งชุดจะห่อหุ้มร่างกายของทหารใหม่ แต่ก็ยังไม่สามารถต้านทานอุณหภูมิที่ต่ำขนาดนี้ได้ ตอนนี้บริเวณคิ้วและดวงตาของเด็กหนุ่มคนนั้นมีน้ำแข็งสีขาวเกาะอยู่ในอ้อมอกของหลูเป่าโย่ว ขนมปังอัดแท่งที่แจกจ่ายไว้ยังไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่มองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น เดินหน้าอย่างช้าๆ ราวกับเป็นเครื
