ยที่วาดอยู่บนตุ๊กตาล้มลุกจ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย“ไม่ยอมรับงั้นเหรอ?” หลินชีเยี่ยเลิกคิ้วขึ้นตุ๊กตาล้มลุกยังคงไม่ขยับเขยื้อน“อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ” หลินชีเยี่ยมองเขาอย่างมีนัยสำคัญ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องขังใต้ดิน เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยจากไปเช่นนั้น ชายที่เหมือนตุ๊กตาล้มลุกก็แสดงสีหน้าดูถูกออกมา พร้อมกับส่งเสียง “ฮึ” ในลำคอด้วยความไม่สนใจหลังจากผ่านไปสักครู่ หลินชีเยี่ยก็กลับมาอีกครั้งคราวนี้ในอ้อมแขนของเขามีสุนัขเพิ่มมาตัวหนึ่ง……มันเป็นหมาปั๊กที่สวมชุดทักซิโด้หลินชีเยี่ยโยนวั่งไฉเข้าไปในห้องขังอย่างไม่ใส่ใจ แล้วปัดมือเบาๆ โดยไม่แม้แต่จะมองชายที่ดูเหมือนตุ๊กตาล้มลุกแม้แต่แวบเดียว ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป“ขอให้โชคดี” เขาพูดเบาๆหลังจากหลินชีเยี่ยเดินห่างออกไป ชายที่เหมือนตุ๊กตาล้มลุกก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่เข้าใจการกระทำของหลินชีเยี่ยเขาก้มลงมอง เห็นหมาปั๊กที่สวมชุดทักซิโด้ตัวนั้นกำลังปัสสาวะอย่างสบายอารมณ์ที่เท้าของเขา จากนั้นมันก็ยืนขึ้นสองขา แล้วค่อยๆ เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา……
