่ใกล้แค่เอื้อมวานรปีศาจขมวดคิ้ว ในดวงตาสีทองเจิดจ้าปรากฏรอยยิ้มบางๆ‘นายเป็นคนลงมือก่อนนะ?’เมื่อเห็นแสงสีรุ้งพุ่งเข้าหาตัวเอง วานรปีศาจก็อ้าปากกว้างอย่างน่าสะพรึงกลัว พลังปีศาจอันน่าหวาดหวั่นแผ่ซ่านออกมา มันใช้เขี้ยวแหลมคมกัดล็อกตุ๊กตาล้มลุกที่บินเข้ามาอย่างแน่นหนา ไม่ว่าตุ๊กตาจะพยายามดิ้นรนเท่าไหร่ก็ไม่อาจหลุดพ้นได้แม้แต่น้อยตุ๊กตาล้มลุก สิ่งลี้ลับสูงกว่าสองเมตร ตอนนี้อยู่ในปากของวานรปีศาจ มีขนาดเล็กเท่าเม็ดลูกกวาดเท่านั้นวานรปีศาจค่อยๆ ปีนขึ้นมาจากหลุมลึก ปากกัดร่างของตุ๊กตาล้มลุกไว้ มันคำรามเบาๆ ก่อนจะเคี้ยวกร๊อบ กร๊อบ!ร่างของตุ๊กตาล้มลุกถูกบดขยี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยพลังอันผิดปกติและเขี้ยวแหลมคมของวานรปีศาจ จากนั้นก็ถูกห่อหุ้มด้วยพลังปีศาจมหาศาล ก่อนที่วานรปีศาจจะถ่มทิ้งไว้ข้างถนนอย่างไม่ใส่ใจราวกับถ่มหมากฝรั่งที่น่ารำคาญทิ้งไปสิ่งลี้ลับสองตัวที่อยู่ข้างๆ ถึงกับงุนงงไปชั่วขณะพวกนายสองคนทะเลาะกัน แล้วทำไมถึงได้ฆ่าสิ่งลี้ลับที่มาดูเหตุการณ์โดยไม่ตั้งใจด้วยล่ะ?ส่วนเฉินหานยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่เป็นความจริง ต้องรู้ไว้ว่า การฟันครั้งนี้ของเขาไม่ได้แตะต้องวานรปีศาจเลยในขณะที่เขากำลังลังเลว่าควรจะฟันวานรปีศาจอีกครั้งหรือไม่ วานรปีศาจก็คำรามอีกครั้งแล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเขา เท้าทั้งสองข้างเหยียบพื้นจนสั่นเล็กน้อย ใบหน้าดุร้าย ท่าทางองอาจไม่มีใครเทียบเฉินหานกระโดด
