“หงเหยียน”“ค่ะ”หญิงสาวผมแดงในชุดพยาบาลสีเขียวเข้ม ตบร่างของสิ่งลี้ลับตัวหนึ่งจนแหลกด้วยกรงเล็บเดียว กระพือปีกด้านหลังแล้วลงจอดข้างหลินชีเยี่ย ก่อนจะเอ่ยอย่างนอบน้อม“พาพวกเขาสามคนไปก่อน วางไว้ที่หน้าฐานของหน่วย 006” หลินชีเยี่ยจ้องมองดินสอที่ลอยอยู่กลางอากาศพูดอย่างสงบ “อ้อ อย่าเข้าใกล้คนที่สวมเสื้อโค้ตทหารนะ ถ้าเขาขวางเธอไว้ บอกว่าเป็นคนของฉัน”“รับทราบ”ร่างของหงเหยียนพองขยายอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็กลายเป็นมังกรดินเพลิงขนาดมหึมา หมอบราบกับพื้นลมพายุจากปีกคู่ใหญ่พัดให้สิ่งลี้ลับที่มีระดับต่ำกว่าปลิวกระเจิงไปหมดหลี่เจินเจินรับแมวขาวฟางโม่ แล้วรีบกระโดดขึ้นหลังมังกรใต้พิภพ ส่วนหลูเป่าโย่วเช็ดเลือดที่มุมปาก ถือดาบยืนอยู่กับที่ ดวงตาทั้งสองจ้องมองกลุ่มสิ่งลี้ลับที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่ไกลๆ ดูเหมือนไม่มีท่าทีจะจากไป“ทำไมนายยังไม่ไปอีก?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วถาม“ผม หลูเป่าโย่วไม่……”ผัวะ!ไม่ทันที่หลูเป่าโย่วจะพูดจบ หลินชีเยี่ยก็เตะเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง ส่งเขาไปกระแทกกับหลังของมังกรดินเพลิงทันที“กล้าไม่ฟังคำสั่งของครูฝึกนะ ความกล้าของนายมันมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว……พาไปซะ” หลินชีเยี่ยพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยหงเหยียนกระพือปีกสองข้าง แล้วบินขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับทหารใหม่ทั้งสามคน หายลับไปที่ปลายฟ้าในพริบตาหลินชีเยี่ยกำดาบไว้ แล้วหันกลับไปมองดินสอที่ดูลังเลไม่แน่ใจหลังจากถูกฟันด้วยดา
