เดินเล่นสักหน่อย” หลูเป่าโย่วหันกลับมามองเธอแวบหนึ่งหลังจากลังเลอยู่ชั่วขณะ เขาก็เดินกลับมา“หลับตา”“หลับตาอีกแล้วเหรอ?”“หลับตา”“……รู้แล้ว”เมื่อขอทานน้อยหลับตาทั้งสองข้าง หลูเป่าโย่วยื่นมือไปลูบก้อนหินใหญ่ข้างใต้สะพาน ผนึกเทวะที่มองไม่เห็นพลันแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็วก้อนหินเหล่านั้นสั่นสะเทือน รอยแยกในหินแข็งแรงพลันแยกออกเป็นปากกว้างน่าสยดสยอง พร้อมกันนั้นดวงตาสีแดงฉานหลายคู่ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวหิน ราวกับปีศาจหินกลุ่มหนึ่งที่เฝ้าอยู่ข้างใต้สะพาน“ลืมตาได้แล้ว” หลูเป่าโย่วเอ่ยขึ้นหลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้นขอทานน้อยเพิ่งลืมตา หลูเป่าโย่วก็โยนธนบัตรสิบหยวนใส่มือเธอ แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในความมืด เสียงของเขาลอยมา“รอให้ฟ้าสาง แล้วเอาเงินไปซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองกล่อง พรุ่งนี้ตอนเย็น ฉันจะกลับมากิน”ขอทานน้อยมองตามอีกฝ่ายที่หายไปในความมืด จากนั้นก็มองธนบัตรสิบหยวนที่ยับยู่ยี่ในมือตัวเอง เธอยืนงงงันอยู่กับที่อย่างไร้จุดหมาย
