หญ้า รถไฟความเร็วสูงพุ่งผ่านเหนือศีรษะพร้อมเสียงหวีดหวิว ลมแรงพัดผมดำที่หน้าผากปลิวไสว ดวงตาทั้งสองปิดลงราวกับหลับไปไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ขมวดคิ้วมองไปด้านข้างภายใต้แสงจันทร์สลัว เด็กหญิงในชุดขาดวิ่นกำลังถือชามแตกใบหนึ่งเดินมาที่ใต้สะพานนี้ขอทาน?หลูเป่าโย่วหรี่ตาลงเด็กขอทานเห็นเด็กหนุ่มตาข้างเดียวใต้สะพาน เธอชะงักเล็กน้อย สบตากันชั่วครู่ แววตาฉายความกลัว……เธอหันหลังเหมือนจะจากไป แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันหันกลับมา ค่อยๆ เดินเข้าใกล้หลูเป่าโย่วอย่างระมัดระวัง“เอ่อ……นั่น……” ขอทานน้อยเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพูดอย่างขลาดกลัว “ใต้สะพานนี้……เป็นที่นอนของฉัน……”
