แสงไฟไฟถนนกะพริบอีกครั้งแล้วกลับมาเป็นปกติ ราวกับไม่เคยเสียมาก่อน…ในขณะเดียวกัน ในร้านเสื้อผ้าแฟชั่นที่ปิดทำการแล้วภายในห้างสรรพสินค้า หุ่นโชว์พลาสติกสีซีดที่ล้มอยู่ตรงมุมกลับหันศีรษะอย่างน่าขนลุก ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่งอากาศเงียบสงัดไปชั่วขณะแกร็ก แกร็กข้อต่อของหุ่นพลาสติกส่งเสียงดังกรอบแกรบ แขนขาบิดเบี้ยวอย่างน่าขนลุก ร่วงลงบนพื้น ผมพลาสติกสีดำยาวปรกหน้า ดูราวกับสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์มันพุ่งชนกระจกโชว์จนแตกกระจาย แล้วคลานออกมาจากร้านที่มืดสนิทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายวับไปในพริบตา…โรงเรียนประถมศึกษาหมายเลขหนึ่งในเมืองหลวงอาคารเรียนขนาดใหญ่ ตอนนี้มืดสนิทไปทั้งหลัง ในห้องเรียนที่เงียบสงัด บนโต๊ะเรียนริมหน้าต่าง เครื่องเขียนวางระเกะระกะไปทั่ว พร้อมกับรอยข่วนจากเล็บที่แหลมคม ประโยคสาปแช่งและคำหยาบคายที่เขียนด้วยดินสอเต็มไปทั่วพื้นผิวโต๊ะทันใดนั้น ดินสอธรรมดาแท่งหนึ่งเริ่มสั่นเบาๆ จากนั้นก็พุ่งขึ้นจากโต๊ะอย่างรวดเร็ว ลอยค้างอยู่เหนือกระดาษขาวแผ่นหนึ่งอย่างน่าพิศวงหลังจากหยุดชั่วครู่ ปลายดินสอก็เริ่มวาดเขียนบนกระดาษขาวโดยอัตโนมัติเสียงขีดเขียนดังก้องในห้องเรียนที่เงียบสงัด ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นจับด้ามดินสอ กำลังพยายามวาดบางสิ่งบางอย่างในขณะเดียวกัน เสียงผู้หญิงที่ชวนขนลุกก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา“ผีปากกา… ผีปากกา……คุณคือชาติที่แล้วของฉัน……ฉันคือชาต
