ในชั่วขณะหนึ่ง หลี่เจินเจินเริ่มสงสัยว่าตัวเองกลายเป็นแขกของเรือนสี่ประสานนี้ไปเสียแล้ว“สวัส… สวัสดีค่ะ ครูฝึกเสิ่น”“ที่นี่ไม่ใช่ค่ายฝึกอบรม ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น” เสิ่นชิงจู่ดับก้นบุหรี่แล้วยิ้มให้เธอเล็กน้อย “กินแอปเปิ้ลไหม? ฉันจะไปล้างให้นะ”“ไม่เป็นไรค่ะ” หลี่เจินเจินส่ายหน้าอย่างตกใจกับความมีน้ำใจ เขามองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย “ครูฝึกหลินล่ะคะ? ทำไมไม่เห็นเขา?”“ชีเยี่ยน่ะเหรอ? เขากำลังคุยธุระกับครูฝึกหยวนอยู่ที่ห้องในสุด”……ในห้องพักที่สะอาดสะอ้านหลินชีเยี่ยนั่งอยู่ข้างเตียง จับมือของเจียหลานที่นอนหลับอยู่บนเตียงเบาๆ ค่อยๆ หลับตาลงแล้วถอนหายใจยาว“……ฉันเข้าใจแล้ว” หยวนกังที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าซับซ้อน “นายอยากให้เธอพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว”“ครับ” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากสงครามเริ่มขึ้น หน่วยของเราจะต้องเผชิญชะตากรรมแบบไหน การพาเธอติดตัวไปด้วยนั้นอันตรายเกินไป……และเธอก็แค่หลับใหลอยู่เท่านั้น ผมคงไม่สามารถเอาเธอใส่โลงศพแล้วพาติดตัวไปได้ ผมคิดมานานแล้ว ก็ยังรู้สึกว่าการทิ้งเธอไว้ที่นี่จะปลอดภัยที่สุด ผมจะทิ้งผู้ช่วยพยาบาลไว้คนหนึ่งเพื่อดูแลเธอ รอจนกว่าสงครามจะจบ หรือหาวิธีปลุกเธอให้ตื่นได้ ผมจะกลับมารับเธอไป”“ไม่มีปัญหา” หยวนกังพยักหน้าเล็กน้อย “ที่นี่เรามีห้องว่างเยอะ ไม่ใช่แค่เธอหรอก พวกนายก็ไม่ต้องกลับไปค่ายฝึกอบรมในช่วงนี้ มาพักที่นี่เถอะ อีกสองวันก็จะถึงป
