ราตรีกาลคืบคลานเข้ามาคืนฤดูหนาวช่างหนาวเหน็บและเงียบเหงา แม้ยังไม่ถึงดึกดื่น แต่บนท้องถนนแทบไม่เห็นเงาคน มีเพียงแสงไฟสว่างที่เชื่อมโยงกับดวงดารา ส่องแสงอย่างเงียบงันภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนดวงดาวประดับฟ้า แสงไฟประดับประดาโลกชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมทหาร สวมรองเท้าบู๊ต เดินออกจากสนามบิน ยืนอยู่บนถนนในเมืองหลวงยามค่ำคืน มองมหานครที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ แล้วถอนหายใจยาวเฉินหานไม่ได้กลับมายังเมืองใหญ่มานานหลายปีแล้วเขาเป็นคนเมืองโดยกำเนิด เติบโตในเมืองมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่บ้านเกิดในชนบทก็แทบไม่เคยกลับไป ถ้าไม่ใช่เพราะถูกส่งตัวไปอำเภออันถ่าโดยค่ายฝึกอบรม เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชนบทเป็นอย่างไรด้วยเหตุนี้ เมื่อเขาที่เคยได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมไปถึงอำเภออันถ่าใหม่ๆ และอาศัยอยู่ที่สำนักงานป่าไม้กับหลี่เต๋อหยาง เขาคิดจะหนีไปนับครั้งไม่ถ้วน สภาพแวดล้อมที่รุนแรงเช่นนั้นเป็นเหมือนการทรมานที่ไม่สิ้นสุดสำหรับเขาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้เห็นแสงไฟของเมือง สิ่งที่เขาเห็นมากที่สุดคือท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวในดินแดนทางเหนือและตอนนี้ เขาไม่ใช่เฉินหานที่เอาแต่ใจและไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไปยามยืนอยู่บนถนนในเมืองหลวง เฉินหานรู้สึกเหมือนกับว่าตนอยู่คนละโลก……เขารู้สึกไม่คุ้นชินในตอนนั้นเอง รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นผ่านถนนที่เรียบและหยุดลงตรงหน้าเขาเครื่องยนต์ดับ ประตูเปิดออกมา เส้าผิงเกอในชุดล
