ก็วางสายสายตาของเขามองผ่านหน้าต่างไปยังลานฝึกซ้อมหลังบ้าน สมาชิกหน่วย 006 หลายคนกำลังฝึกซ้อมต่อสู้กัน ทั้งหัวเราะและด่าทอกันอย่างสนุกสนานเส้าผิงเกอยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นหลายนาทีต่อมา เสียงดังปี๊บๆ ของเครื่องแฟกซ์ก็ดังขึ้นไม่นาน เอกสารฉบับหนึ่งก็ปรากฏบนโต๊ะของเส้าผิงเกอเขาได้สติกลับมา ก้าวเดินไปที่โต๊ะทำงาน ยื่นมือหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมา แล้วอ่านอย่างละเอียด“หัวหน้าหน่วย 332 ประจำ อำเภออันถ่า เฉินหาน…” เขาพึมพำ…อำเภออันถ่าอาคารสองชั้นเก่าทรุดโทรมตั้งตระหง่านโดดเดี่ยวอยู่หน้าป่ารกร้าง กำแพงสีแดงซีดจางไปเป็นบริเวณกว้าง ทางด้านขวาของประตูทางเข้าแขวนป้ายยาวสีเหลืองซีดไว้‘กรมป่าไม้อำเภออันถ่า’หิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีเทามัว ในเมืองทางตอนเหนือของต้าเซี่ยแห่งนี้ อุณหภูมิลดต่ำลงถึงติดลบยี่สิบกว่าองศาแล้วบนลานโล่งขรุขระ หน้าบ้านหลังเตี้ยเต็มไปด้วยน้ำค้างแข็งสีขาว ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมทหารเก่าๆ นั่งนิ่งอยู่บนขั้นบันไดหิน คาบบุหรี่มวนไว้ในปาก ควันลอยขึ้นจากปลายบุหรี่ที่กำลังเผาไหม้เป็นสายเขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ พ่นควันออกมา……ท่ามกลางหมอกควันพร่ามัว ดวงตาของเขาเปล่งประกายวูบหนึ่ง บุคลิกทั้งหมดของเขาดูลึกลับขึ้นมาทันที
