่ยอยู่อีกด้านหนึ่ง ข้าไม่อยากเข้าใกล้เขามากเกินไป” ชายชรามองไปที่หน้ากากหวัง แล้วเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า“แม้แต่โครนอส เทพแห่งกาลเวลาจากเทพปกรณัมกรีกผู้ยิ่งใหญ่ ก็กลัวคนของต้าเซี่ยด้วยเหรอ?”“นี่ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นการเคารพซึ่งกันและกัน” ชายชราพูดเสียงเรียบ “เอาของออกมาแล้วหรือ?”“ครับ”หน้ากากหวังล้วงเอาหยกศักดิ์สิทธิ์ยาซาคานิที่แตกหักมุมหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้ววางไว้บนฝ่ามือ “นี่ใช่มันหรือเปล่า?”“ใช่” สายตาของชายชรากวาดมองดูหยกศักดิ์สิทธิ์ยาซาคานิแล้วพยักหน้า“คุณมาเร็วจริงๆ ผมเพิ่งเอามันออกมา คุณก็ปรากฏตัวแล้ว”“เมื่อมันออกจากที่ราบฟ้าสูง ข้าก็สัมผัสถึงกลิ่นอายของมันได้เป็นธรรมดา” ชายชราเว้นวรรค “ส่วนเรื่องเวลาเร็วหรือช้า มันไม่มีความหมายสำหรับข้า”หน้ากากหวังกำหยกในมือไว้ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก “ผมมีข้อเรียกร้อง”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ชายชราหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่พูดอะไร“ผมต้องการกฎเกณฑ์แห่งเวลา”“เจ้าอยากเป็นเทพหรือ?” ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อย “กล้าดีนักนะ ที่คิดจะเป็นเทพแห่งกาลเวลาทั้งที่มีร่างเป็นมนุษย์……”“ผมมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเป็นเทพ”ชายชราจ้องมองตาของหน้ากากหวังครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า“เป็นไปไม่ได้ กฎแห่งเวลาของโลกนี้ถูกแบ่งและหลอมรวมโดยเหล่าเทพทั้งหมดแล้ว ไม่มีกฎแห่งเวลาเหลือให้เจ้าอีก……”หน้ากากหวังขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินประโยคนี้“นอกเสียจาก……”“นอกเสียจากอะไร?”“นอกเสียจาก รอให้ข
