นเขายกดาบสีดำทองในมือขึ้น หันคมไปยังจุดกึ่งกลางของประตูโบราณ แสงสีดำทองจ้าพุ่งออกจากฝ่ามือของเขาแผ่ขยายออกไปหลายร้อยเมตรในพริบตา สุดท้ายก็รวมตัวกันเป็นรูปร่างดาบยาว ซึ่งเขากำไว้แน่นในมือ“พี่ชิจิยะ ตั้งชื่อให้มันสักชื่อสิ” เสียงของยูรินะดังก้องอยู่ข้างหูของหลินชีเยี่ยดาบมากาตสึ เล่มนี้ต้องการชื่อ ชื่อที่สามารถรองรับพลังและภารกิจของมันได้“ชื่อเหรอ……” หลินชีเยี่ยพึมพำกับตนเองเขามองดูใบมีดขนาดใหญ่ในมือที่ชี้ตรงไปยังประตูอาณาจักรเทพ ดวงตาของเขาเป็นประกายบนดาบเล่มนี้เปล่งประกายแห่งความไม่ยอมแพ้ นี่คือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ผ่านการชำระล้างจากโลกมนุษย์ การดำรงอยู่ของมันคือการท้าทายต่อเทพเจ้า และการลบหลู่อำนาจของพระเจ้า“เรียกมันว่า……[ภัยพิบัติเทพ] ก็แล้วกัน”เปรี้ยง!!สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยผู้เล็กจ้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูที่สูงเทียมฟ้าก็ฟันดาบเข้าใส่ประตูอาณาจักรเทพ!แสงดาบสีดำทองพุ่งผ่านท้องฟ้าในชั่วพริบตา ตัดผ่านเมฆหนาและหมอก ตกลงบนพื้นผิวของประตูนำทางอันหนาหนัก คมดาบฉีกกระชากประตู รอยแผลเป็นอันน่าสยดสยองประทับลงบนประตูตามการฟันของหลินชีเยี่ยเสียงฟันเสียดหูดังสนั่นก้องไปทั่วขอบฟ้าแสงดาบสีดำทองพุ่งผ่านประตู ตัดมันออกเป็นสองส่วนด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว จากนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ เปลี่ยนเป็นจุดแสงนับพันแล้วสลายหายไปหมอกที่ถูกตัดขาดพลิกพลิ้วอย่างรุนแรง ไม่นานก็กลับคืนสู่สภาพเดิม แต่รอยแผลบนพื้นผิ
