ยูรินะเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “อีกคนคือ……”ก่อนที่เธอจะพูดจบ หมอกนอกรัศมีแสงพลันปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง!ทั้งสี่คนหันไปมองพร้อมกัน เห็นร่างของใครบางคนกำลังเดินฝ่าหมอกตรงมาที่นี่เป็นชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ที่เอวมีดาบยาวสีขาวราวหิมะ มือหนึ่งถือเบาะรองนั่ง ชายเสื้อคลุมสะบัดไปตามสายลมราวกับวิญญาณ เขาค่อยๆ เดินขึ้นมาบนภูเขาเมื่อยูรินะเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ดวงตาพลันเปล่งประกาย ตาทั้งสองข้างยิ้มโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว“อีกคน……คือเขา”“หลินชีเยี่ย?” อู๋เซียงหนานและหน้ากากหวังเอ่ยด้วยความประหลาดใจหลินชีเยี่ยเดินผ่านแสงสีทองอ่อนๆ ที่ล้อมรอบใบดาบ สายตาตกลงบนร่างของทั้งสี่คน เขาชะงักไปเล็กน้อย“หน้ากากหวัง? รองหัวหน้าอู๋? พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”อู๋เซียงหนานและหน้ากากหวังมองหน้ากันแล้วยิ้ม “พวกเรามาขอยืมดาบ”หลินชีเยี่ยมองตามสายตาของพวกเขาไปยังยูรินะที่ลอยอยู่ข้างๆ ใบดาบ สีหน้าของเขาซับซ้อนขึ้นมา“พี่ชิจิยะ!” ยูรินะวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของหลินชีเยี่ย จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ร่างที่ไร้ตัวตนหยุดชะงักทันทีที่สัมผัสกับอีกฝ่ายเธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายจ้องมองดวงตาของเขาด้วยความยินดี“ยูรินะน้อย” หลินชีเยี่ยยื่นมือออกไปหมายจะลูบหัวของยูรินะ แต่มือกลับทะลุผ่านร่างเธอไปรอยยิ้มของหลินชีเยี่ยพลันแข็งค้าง ความเจ็บปวดในดวงตาวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในวินาทีถัดมา เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนรา
