บทที่ 27
“ดาบกับกระบี่ก็คล้ายกันนี่ขอรับ แตกต่างกันไม่มากหรอก” เซียวเหยียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“เจ้าจะไปรู้อะไร อาวุธจะฝึกให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ แม้จะต่างกันเพียงนิดเดียวก็มีความแตกต่างนับไม่ถ้วนแล้ว” เซียวอันกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะอดกลั้นโทสะไว้ ช่างเถอะ เจ้าเด็กนี่ก็ไม่เข้าใจวิถียุทธ์ จะมองแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
เซียวเหยียนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ทำได้เพียงกินผลไม้สดต่อไป นั่งไขว่ห้างมองเยว่ชิงเหอฝึกกระบี่
“ท่าหมุนตัวนั่น ข้าว่าไม่ถูกนะ” มองไปได้ครู่หนึ่ง เซียวเหยียนก็แสร้งทำเป็นชี้แนะอย่างไม่ใส่ใจ “หากแขนดึงลงมาอีกหน่อย จะสวยกว่านี้”
“เจ้าอย่าพูดจามั่วซั่ว รบกวนเหอเอ๋อร์ฝึก” เซียวอันขมวดคิ้วดุ คนนอกวงการมาชี้แนะคนในวงการรึ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
เยว่ชิงเหอกลับไม่สนใจเซียวอัน นางคุ้นชินกับการชี้แนะแบบสบายๆ ของเซียวเหยียนแล้ว แม้พี่เหยียนจะไม่ได้ฝึกยุทธ์ แต่ทุกครั้งที่นางฝึกตามที่เขาบอก กลับรู้สึกว่ามันราบรื่นขึ้นจริงๆ ณ เวลานี้ แขนของนางก็ลดต่ำลงและใช้ออกด้วยท่าหมุนตัวอีกครั้ง ซึ่งก็ให้ความรู้สึกเข้าใจแจ้งในใจขึ้นมาจริงๆ
เซียวอันร้อง “หืม” ออกมาเบาๆ เขาไม่ได้แปลกใจที่เยว่ชิงเหอเชื่อฟังเซียว
