” มาแก้ไขท่าทาง แต่การที่สามารถรับรู้ถึงความงดงามของอาวุธได้ในวัยเพียงเท่านี้ ก็ถือเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งเช่นกัน เซียวอันถอนหายใจในใจ ยิ่งรู้สึกเสียดายแทนเซียวเหยียน
วันรุ่งขึ้น
ทั้งสองไปคารวะที่เรือนวสันต์นิรันดร์ จากนั้นเยว่ชิงเหอก็วิ่งไปยังลานประลองยุทธ์อย่างตื่นเต้น หลังจากฝึกซ้อมตอนเช้าสิ้นสุดลง เยว่ชิงเหอก็ไปหาเด็กหนุ่มสายรองคนเมื่อวาน เด็กหญิงน้อยอุ้มกระบี่ที่สูงเกือบเท่าตัวเอง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความจริงจัง ขอท้าประลองอีกครั้ง
เมื่อได้ยินคำพูดของเยว่ชิงเหอ เด็กหนุ่มผู้นั้นก็หัวเราะลั่น เด็กหนุ่มสายรองอีกหลายคนที่รุมล้อมอยู่ข้างๆ ก็พากันหัวเราะเยาะเย้ย บุตรหลานสายตรงคนอื่นพวกเขาไม่ค่อยกล้าไปยุ่ง แต่เยว่ชิงเหอท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่สายตรงของตระกูลเซียว เป็นเพียงคู่หมั้นของสายตรงที่ยังไม่ได้แต่งงานเข้าบ้าน อีกอย่างสายตรงคนนั้นยังเป็นขยะที่มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งจวน พวกเขาย่อมรู้สึกหมั่นไส้คนที่ได้รับทรัพยากรและความโปรดปรานนับไม่ถ้วนเช่นนี้
“เมื่อวานถูกพี่เฉินเอาชนะ ยังไม่ได้รับบทเรียนอีกรึ?”
“อยากจะแก้แค้นให้เจ้าขยะนั่นรึ? ถ้าแน่จริงก็ให้เขามาเองสิ ไม่ต้องให้พี่เฉินลงมือ ข้าต่อให้เจ้าข
