ารยืมมันเท่านั้น เราถึงจะมีโอกาสเข้าสู่ที่ราบฟ้าสูงได้”อู๋เซียงหนานถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดออก หยิบเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนที่พับอย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะสวมมันลงบนร่างอย่างจริงจังหน้ากากหวังเห็นดังนั้น สีหน้าก็ซับซ้อนขึ้นมา “ไม่ได้เห็นชุดประจำหน่วยฝนสีครามมานานแล้ว……ดูเหมือนว่าคุณไม่คิดจะหันหลังกลับจริงๆ”“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมดูดซับรากฐานนี้ ผมก็ไม่มีทางหวนกลับแล้ว” อู๋เซียงหนานลูบเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนเบาๆ พลางพูดอย่างสงบ “แม้จะอยู่ห่างจากต้าเซี่ยหลายร้อยกิโลเมตร ผมก็จะปล่อยให้สัญลักษณ์ของหน่วยฝนสีครามได้เบ่งบานอย่างรุ่งโรจน์เป็นครั้งสุดท้าย ณ ที่นี่”สิ้นเสียง ร่างสองร่าง หนึ่งสีฟ้าอ่อน หนึ่งสีเทาเข้ม พลันหายไปบนท้องฟ้าที่พังทลายอย่างรวดเร็ว……ญี่ปุ่นที่ปกคลุมด้วยหมอกเมฆก้อนหนึ่งพุ่งผ่านเหนือซากปรักหักพังของเมืองอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง“คุณลู่เป็นถึงยอดมนุษย์ คงไม่เป็นไรง่ายๆ หรอก” หลินชีเยี่ยพูดพลางยิ้มหลังจากฟังคำอธิบายของคนอื่นๆ จบไป๋หลี่พั่งพั่งพยักหน้า สายตาจับจ้องไปยังท้องฟ้าสีดำทองขนาดใหญ่ที่ปกคลุมทั่วทั้งประเทศญี่ปุ่น อดไม่ได้ที่จะถาม“นั่นมันอะไร? ตอนที่เราออกจากแวดวงผู้เลื่อมใสเหมือนมันยังไม่มีนี่?”“นั่นคือใบดาบของวัตถุศักดิ์สิทธิ์” หลินชีเยี่ยตอบพลางควบคุม [เมฆพลิกกาย] มุ่งหน้าไปยังจุดที่อยู่ใต้ใบดาบนั้นพอดี พร้อมกับอธิบายว่า “ในอดีต คุนิสึคามิตีดาบเก้าเล่ม
