ท้องทะเลเรือสำราญพิกเซลลอยอยู่บนมหาสมุทรสีเลือด ขณะนี้บนเรือสำราญเหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังคงมีสติจี้เนี่ยนยืนอยู่ที่หัวเรือ ก้มลงมองนาฬิกา คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยในตอนนั้นเอง ลำแสงที่สว่างจ้าก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าจากที่ไกลๆ คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวพัดผ่านมหาสมุทรก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ซัดเข้าหาเรือจี้เนี่ยนที่ยืนอยู่บนหัวเรือที่โคลงเคลง ดวงตาทั้งสองค่อยๆ สว่างขึ้น“นั่นมัน……”ลำแสงพุ่งสูงขึ้น บนท้องฟ้า เงาดาบสีดำทองขนาดมหึมากำลังแผ่ขยายออกไปราวกับกระแสน้ำ ดาบมากาตสึที่ใหญ่โตจนสามารถบดบังทั้งกระจกยาตะได้ ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์จอมปลอมนี้ใบดาบแผ่ขยาย บดบังแสงอาทิตย์ทั้งหมด ราวกับความมืดมิดของราตรีกาลปกคลุมโลก แขวนอยู่เหนือเมืองแห่งความชั่วร้าย“ฟ้ามืดแล้วเหรอ?” อัศวินเงยหน้าขึ้นมองภาพนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย“ไม่” จี้เนี่ยนส่ายหัวแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถึงเวลาที่แวดวงผู้เลื่อมใสนี้จะต้องถูกทำลายแล้ว……”ใบดาบสีดำขนาดมหึมาบนท้องฟ้าพลันสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองจุดหนึ่ง ราวกับดวงอาทิตย์ที่ลุกโชนถูกสลักไว้ใต้ท้องฟ้ายามราตรี กำลังขยายตัวด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!เส้นใยสีทองนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากจุดแสงนั้น ราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง พุ่งเข้าสู่แวดวงผู้เลื่อมใส เมื่อมองจากระยะไกลเหมือนน้ำตกสีทองอันเจิดจ้าที่ไหลจากดวงอาทิตย์ลงสู่โลก ทะลักท่วมท้นในเมืองที่พังทลายเส้นใยเหล่านี้ค้นหาผู้อยู่อาศัยที่
