“ร่างกายของเจ้าในตอนนี้ อาจจะไม่สามารถรับมือกับพลังของดาบทั้งเก้าเล่มได้”ฟุรุซึกิ ฮิโรทากะขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างจริงจัง “สายเลือดของคนธรรมดาไม่สามารถควบคุมดาบมากาตสึทั้งเก้าเล่มได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เจ้าบาดเจ็บสาหัส……”“ถ้าไม่ลองดู แล้วจะรู้ได้ยังไง?”อามามิยะ ฮารูกิเอ่ยเสียงเรียบ มือที่เปื้อนเลือดคว้าดาบยาวสีม่วงออกมาจากกล่องไม้ แล้วแทงมันพร้อมฝักดาบลงไปในแอ่งเลือดใต้เท้าของเขา“ดาบมากาตสึเล่มที่หนึ่ง [วาตาริคุ]”อามามิยะ ฮารูกิพึมพำ พลางหยิบดาบยาวสีเขียวมรกตที่เพิ่งได้มาอีกเล่มแทงลงพื้น“ดาบมากาตสึเล่มที่สอง [โซซัง]”เมื่อดาบมากาตสึเล่มที่สองหลอมรวมกับแอ่งเลือด ดาบมากาตสึทั้งสองเล่มดูเหมือนจะเชื่อมต่อกันผ่านธารโลหิตจนเกิดการตอบสนองบางอย่าง มันสั่นสะเทือนเล็กน้อย!แสงสีม่วงและสีเขียวมรกตไหลเข้าสู่แอ่งเลือด ถักทอเข้าด้วยกัน กลิ่นอายลึกลับแผ่ซ่านออกมา ยูรินะยืนอยู่ข้างๆมองการเคลื่อนไหวของอามามิยะ ฮารูกิอย่างงุนงง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน“เขากำลังใช้ตัวเองเป็นสื่อกลางเพื่อรวมเก้าดาบมากาตสึเข้าด้วยกัน” ฟุรุซึกิ ฮิโรทากะเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “พลังของดาบมากาตสึทั้งเก้าเล่มแยกจากกันอย่างอิสระ มีเพียงการใช้เลือดเป็นตัวนำและร่างกายเป็นเตาหลอมเท่านั้นที่จะสามารถเชื่อมโยงพวกมันเข้าด้วยกันได้……พูดในแบบที่พวกเราใช้ตอนที่สร้างดาบมากาตสึก็คือ เขากำลังทำพิธีบูชายัญ”“พิธีบูชายัญ?” สีหน้าของโฮชิมิ โชตะ
