โอซาก้าเสียงระเบิดดังสนั่นกึกก้องไปทั่วซากปรักหักพัง ดวงอาทิตย์สีดำที่ลอยอยู่เหนือบัลลังก์กำลังสังหารกูลที่เข้าใกล้อย่างบ้าคลั่งแต่ในตอนนี้ จำนวนกูลที่ล้อมมาจากทุกพื้นที่ของแวดวงผู้เลื่อมใสได้พุ่งสูงขึ้นถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัว เมื่อมองออกไปรอบๆ จากใจกลางโอซาก้า ทั้งสี่ทิศต่างเต็มไปด้วยกูลร่างยักษ์ที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง นับคร่าวๆ ก็มีอยู่เจ็ดถึงแปดสิบตัว!ท่ามกลางฝูงกูล ไป๋หลี่พั่งพั่งผู้มีรัศมีสว่างไสวปกคลุมทั่วร่าง เขาต่อสู้กับกูลตัวหนึ่งจนหัวของมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะยืนหอบหายใจอย่างหนัก พลางกวาดตามองกำแพงกูลที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างไม่ลดละ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล“บ้าเอ๊ย ทำไมพวกมันถึงมีเยอะขนาดนี้?”เขาหันกลับไปตะโกนใส่ใครบางคนที่อยู่ไม่ไกล “เหล่าเฉา! นายยังโอเคมั้ย?!”ในตอนนี้ เฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งถูกกูลสามตัวล้อมไว้ กำลังหลบหลีกการโจมตีของพวกมันอย่างรวดเร็ว ร่างกายเคลื่อนไหวเร็วจนทิ้งเงาไว้ แต่ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นได้ไป๋หลี่พั่งพั่งกัดฟัน กำลังจะไปช่วยเหลือ ร่างหนึ่งก็ลากเส้นใยน้ำแข็งจำนวนมากลงมาจากท้องฟ้า ตัดกูลตัวหนึ่งให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย“ชิงอวี๋!” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นคนผู้นั้น ดวงตาพลันเปล่งประกาย แต่เมื่อเห็นว่าด้านหลังของอีกฝ่ายไม่ได้แบกโลงศพสีดำที่คุ้นเคย จึงถามอย่างสงสัย“น้องสาวเจียงเอ่อร์ล่ะ?”“เจียงเอ่อร์ไม่สามารถใช้ความสามารถกับพวกมันได้ เพราะกูล
