สัตว์ประหลาดนั่นไหวเหรอ?”โชตะที่อยู่ข้างๆ จ้องมองร่างสองร่างบนท้องฟ้าอย่างเคร่งเครียด ไม่ตอบคำถามของโยชิกิ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวลเมื่อเทพศพยกมือทั้งสองขึ้น ภูเขาใต้เท้าของฮารูกิและทาเคฮิเมะก็แตกสลายทีละนิด กลายเป็นก้อนหินรูปลูกบาศก์นับไม่ถ้วน สูงกว่า 30 ชั้น พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ถักทอกันเป็นกรงทรงกลมขนาดมหึมา ล้อมรอบร่างของพวกเขาก้อนหินเหล่านี้มีผิวสีดำไหม้ แข็งแกร่งเหลือคณา ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ออกไปด้านนอก ปิดกั้นเส้นทางหนีทุกทางของทั้งสองอย่างสิ้นเชิงก้อนหินที่ซ้อนทับกันเหล่านี้บดบังแสงสว่างทั้งหมดที่ส่องลงมาจากท้องฟ้า พร้อมกับสายฝนที่ตกกระหน่ำ ไม่มีหยดน้ำฝนแม้แต่หยดเดียวที่สามารถทะลุผ่านการปิดกั้นของก้อนหินเหล่านี้เข้าไปได้สีหน้าของฮารูกิหม่นหมองอย่างยิ่ง ในสายตาของเขา ฟ้าดินได้จมดิ่งสู่ความมืดมิด มีเพียงเงาร่างยักษ์ในที่ไกลที่ยังคงยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา มือทั้งสองข้างประคองภูเขานี้ไว้ แผ่กระจายกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวจนขนหัวลุกเทพศพหันหน้าไปทางทั้งสองคน ค่อยๆ กำมือแน่นขึ้น ราวกับต้องการบีบมดในฝ่ามือให้ตายอย่างทรมานในชั่วพริบตา ก้อนหินมหึมาที่ล้อมรอบทั้งสองคนอยู่นั้นก็พุ่งเข้าชนกันตรงกลางทันที ราวกับตบแมลงวัน บดขยี้พวกเขาลงสู่พื้นดินอย่างรุนแรง!
