“ความชั่วที่แข็งแกร่งกว่า……”ยูริ ทากิชิโระพึมพำประโยคนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจหลินชีเยี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มือขวาจับเบาะรองนั่งใบนั้นไว้ มือซ้ายสะบัดเบาๆ แสงสีดำของราตรีแผ่ขยายออกไปควบคุมเศษเหล็กทั้งหมดในบริเวณใกล้เคียงให้ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า บิดเบี้ยวและพับเป็นรูปร่างต่างๆ อย่างรวดเร็ว“ทากิชิโระ ดูให้ดีนะ” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างสงบ “ความดีงามบริสุทธิ์ไม่สามารถช่วยโลกใบนี้ได้ มีเพียงความหวาดกลัวเท่านั้นที่จะหยุดยั้งสงครามได้”เศษเหล็กสีดำภายใต้ท้องฟ้ามืดมิด พับตัวกลายเป็นบัลลังก์เหล็กขนาดมหึมาสูงหลายสิบเมตร พร้อมกับห่อหุ้มเบาะรองนั่งไว้ภายใน หนามและคมดาบไขว้กันรอบบัลลังก์ ส่องประกายเย็นเยียบน่าสะพรึงกลัว เหนือมันคือดวงอาทิตย์สีดำที่แผ่รังสีน่าสยดสยองหลินชีเยี่ยก้าวออกไป ร่างกายวูบหายไปปรากฏบนบัลลังก์เหล็กที่ลอยสูงอยู่บนท้องฟ้า กวาดสายตามองเมืองที่พังทลาย ก่อนจะนั่งลงอย่างช้าๆดวงอาทิตย์สีดำ บัลลังก์เหล็ก เสื้อคลุมสีแดงเข้มหลินชีเยี่ยนั่งอยู่ตรงนั้น ในดวงตาเหมือนมีเตาหลอมสีทองกำลังลุกโชน พลังศรัทธาอันท่วมท้นพุ่งออกมาจาก[กรงขังวิหค] บนหน้าอก ไหลเข้าสู่บัลลังก์เหล็กที่ซ่อนเบาะรองนั่งอยู่ข้างใต้ สายธารแสงเหนือสายหนึ่งโอบล้อมรอบตัวเขาราวกับริบบิ้นผนึกต้องห้ามเริ่มเพิ่มพลังหลินชีเยี่ยนั่งตัวตรงบนบัลลังก์เหล็ก มองลงมายังโลกมนุษย์เบื้องล่าง ราวกับเป็นราชาผู้สูงส่ง เขาเอ่ยเสียงเรียบ“[โทสะของทรราช
