เมื่อเห็นว่ายูริ ทากิชิโระไม่สนใจเธอ ดวงตาของหญิงคนนั้นก็เต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอก้มลงเก็บก้อนหินจากพื้น แล้วขว้างใส่หลังของยูริ ทากิชิโระเต็มแรง!“ช่วยเด็กคนเดียวยังไม่ได้! จะเป็นเทพในชุดขาวได้ยังไง!!” เธอตะโกนอีกครั้งก้อนหินแข็งกระทบหลังของยูริ ทากิชิโระ ทำให้ร่างของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เขาไม่หันกลับมา และไม่หยุดเดิน ชุดที่เปื้อนเลือดพลิ้วไหวเบาๆ ในสายลม ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง“เทพในชุดขาว! คุณเห็นลูกชายของฉันไหม? เขาพลัดหลงกับฉัน! คุณช่วยหาเขาให้ฉันหน่อยได้ไหม?” อีกร่างหนึ่งวิ่งมาข้างๆ เขา ถามอย่างร้อนรนยูริ ทากิชิโระเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า “ขอโทษครับ……ผมยังมีธุระอื่น”“ช่วยฉันหาหน่อยสิ! แค่หาหน่อยเดียว! คุณเก่งขนาดนี้! การหาเด็กคนหนึ่งคงไม่ยากเย็นอะไรใช่ไหม?” เสียงของคนผู้นั้นดังขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่อเห็นยูริ ทากิชิโระ ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างมุ่งมั่น ดวงตาสีแดงก็ฉายแววโกรธเช่นกัน“แค่ช่วยหาลูกชายฉันเท่านั้น! มันจะเสียเวลาคุณสักแค่ไหน? ลูกชายฉัน เขาเพิ่งอายุสิบสี่เอง! เขายังเป็นเด็กอยู่เลย! เทพชุดขาว! คุณใจร้ายพอที่จะเห็นเด็กตัวเล็กๆ แบบนี้เป็นอะไรไปเหรอ?! คุณใจจืดใจดำขนาดนั้นเลยหรือไง?!”ยูริ ทากิชิโระชะงักไปชั่วขณะหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ยังคงเงียบและมุ่งมั่นเดินต่อไปข้างหน้า……“ใจจืดใจดำ! ไร้ความปรานี! แบบนี้ยังจะมาเป็นเทพผู้ช่วยโลกอีกเหรอ?!” คนผู้นั้นเห็นดังนั้น จึงถ่
