หลินชีเยี่ยมองใบหน้าที่หลับใหลของเจียหลาน ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอยหัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน……แม้แต่ตอนที่ดาบอามาโนะมุราคุโมะแทงเข้าร่างกายของเขาทะลุทรวงอกของเขา ก็ยังไม่เจ็บปวดปานนี้ความรู้สึกนี้เหมือนกับมีคนถือมีดมากรีดหัวใจของเขาที่เพิ่งได้สัมผัสกับความอบอุ่นและความรักให้เป็นแผลฉกรรจ์ แล้วโยนลงไปในห้วงลึกแห่งความหนาวเย็นและสิ้นหวังจี้เนี่ยนรู้สึกถึงความเศร้าโศกอย่างหนักที่แผ่ออกมาจากตัวหลินชีเยี่ย เธอจึงตกอยู่ในความเงียบ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากกล่าวปลอบใจอะไรบางอย่าง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้งอัศวินยืนอยู่นอกประตู พูดกับจี้เนี่ยนว่า“ประธาน……กรุณามาทางนี้สักครู่”จี้เนี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจ ตบไหล่หลินชีเยี่ยเบาๆ จากนั้นก็เดินออกจากห้องตามอัศวินไปในห้องที่เงียบสงัด เหลือหลินชีเยี่ยยืนอยู่เพียงลำพังสายลมอ่อนๆ พัดผ่านผ้าม่านสีขาวข้างหน้าต่าง ผมสีดำของเจียหลานที่สยายอยู่บนเตียงถูกพัดขึ้นเบาๆ ดวงตาคู่นั้นที่สงบนิ่งดั่งผืนน้ำปิดสนิท ราวกับหินผาที่ตั้งตระหง่านอยู่ในสายธารแห่งกาลเวลา ดำรงอยู่ตั้งแต่โบราณกาล…ผ่านไปสักพัก หลินชีเยี่ยก็ก้าวเท้าเดินช้าๆ ไปนั่งลงที่ขอบเตียงเขาเก็บผมสีดำที่สยายของเจียหลานกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม จับมือนุ่มนิ่มของเจียหลานไว้ แล้วนั่งนิ่งไม่ขยับเหมือนรูปปั้นที่เงียบงัน……เกาะฮนชูรถยนต์คันหนึ่งแล่นด้วยความเร็ว
