ตสึเล่มสุดท้ายต้องอยู่ในระดับความสูงที่ไม่ต่ำแน่นอน ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ข้างล่างนี้”ฟุรุฮาระ โยชิกิ ตอบรับเบาๆ แล้วเหยียบคันเร่ง รถก็แล่นขึ้นไปตามถนนที่คดเคี้ยวบนภูเขาอย่างรวดเร็ว ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ของยูรินะซีดขาวเมื่อรถแล่นมาถึงจุดสิ้นสุดของถนน ยูรินะและโชตะรีบวิ่งลงจากรถไปอาเจียนข้างทาง ส่วนฮารูกิเดินลงจากรถอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาทั้งสองจ้องมองยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวเบื้องบน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยฟุรุฮาระ โยชิกิ ปิดประตูรถแล้วถูมือทั้งสองข้าง พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอ กล่าวว่า “ที่นี่หนาวจริง”“ตอนนี้ที่นี่ยังถือว่าดีอยู่ ยิ่งปีนขึ้นไปสู่ยอดเขาก็จะยิ่งหนาวขึ้น”“พวกเราจะไปยอดเขาเหรอ?”“อืม” อามามิยะ ฮารูกิ พยักหน้า “ถ้าดาบเล่มนั้นอยู่บนภูเขานี้จริง โอกาสที่มากที่สุดก็คือ มันอยู่บนยอดเขา”ยูรินะที่อยู่ข้างๆ หลังจากอาเจียนเสร็จแล้ว ก็ถอนหายใจยาว ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วถามว่า “พูดถึงเรื่องนี้ ดาบมากาตสึนี้ มันมีชื่อว่าอะไรกันแน่?”“ลำดับที่สองของเก้าดาบมากาตสึ [โซซัง]*[1]” อามามิยะ ฮารูกิ เอ่ยขึ้นอย่างสงบ “ตั้งแต่ดาบเล่มนี้ถูกตีขึ้นมา ก็ไม่เคยมีใครเห็นมันมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจ้าของดาบ……มันมีอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น”“[โซซัง]?” โฮชิมิ โชตะ เงยหน้ามองยอดเขาขนาดมหึมาตรงหน้า “ไม่แปลกใจเลยที่อยู่ในภูเขา……แต่ว่า คุณรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่บนยอดเขา?”“แค่เดาเอาเท่านั้น เนื่องจาก [โซซัง] ไม่เคยปร
