“ผู้สืบทอดโลหิตราชันมีสติปัญญาที่คนธรรมดาไม่อาจเทียบได้”“……นายกำลังบอกว่าฉันโง่อ้อมๆ งั้นเหรอ?”“มีด้วยเหรอ?”โฮชิมิ โชตะ (〃′[/s]皿[/s]`)q“จริงๆ แล้ว ฉันตั้งใจจะชวนทากิชิโระไปด้วยกัน” อามามิยะ ฮารูกิไม่สนใจสายตาอาฆาตของโฮชิมิ โชตะ และพูดต่อไปว่า “แต่ปัญหาคือคำทำนายของ [ทาเคฮิเมะ] ไม่ได้ถูกต้องเสมอไป ถ้าเราพาทากิชิโระไปด้วย แล้วคำทำนายผิดพลาด แม้จะเสียเวลาแค่ครึ่งวัน ก็จะมีคนนับล้านตายจากการโจมตีของกูล……ในพวกเรา ทากิชิโระแข็งแกร่งที่สุดและเคลื่อนไหวได้เร็วที่สุด ไม่ว่ากูลจะปรากฏที่ไหน เขาก็สามารถไปถึงได้ทันที ดังนั้นฉันคิดมานานแล้วว่า วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือให้ทากิชิโระอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องผู้คน ถ้าเราพบตำแหน่งที่แท้จริงของดาบมากาตสึเล่มสุดท้าย และบริเวณนั้นอันตรายเกินความสามารถของเราค่อยเรียกทากิชิโระมา วิธีนี้จะช่วยลดความเสี่ยงการสูญเสียให้น้อยที่สุด”โฮชิมิ โชตะฟังการวิเคราะห์ของอามามิยะ ฮารูกิจบ มุมปากกระตุกเล็กน้อย“……ได้ ฉันยอมรับว่าฉันโง่”“ฉันเข้าใจแล้ว” ยูรินะรีบกินข้าวคำสุดท้ายแล้วลุกขึ้นยืน “ไปตอนนี้กันเลย ระหว่างทางฉันจะโทรหาทากิชิโระ”“อืม”……ค่ำคืนเริ่มมืดลงหลินชีเยี่ยเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านถนนที่ไร้ผู้คน มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งตามความทรงจำในสมองในหัวของเขา ภาพที่ยูริ ทากิชิโระสังหารกูลแล้วเหนื่อยล้ารีบมุ่งหน้าไปไกลผุดขึ้นมาอีกครั้ง……ภายใต้การรุกรานของจันทร์สีเลือด แวดวงผู
