ดวงตารูปกากบาทหรี่ลงเล็กน้อย เป้าหมายในสมองของเขาล็อคไปที่นกประหลาดที่กำลังบิน เขาเขวี้ยงหอกในมือออกไปอย่างแรง ก่อให้เกิดเสียงคลื่นกระแทกอากาศที่น่าสะพรึงกลัว ทำลายร่างของนกประหลาดให้แตกเป็นเสี่ยงๆในพริบตาสายฝนเลือดโปรยปรายลงมา ย้อมชุดขาวของเขาให้เป็นสีแดงฉานอีกครั้ง เขาจ้องมองซากของนกประหลาดเบื้องล่างอย่างสงบ พลางพึมพำกับตัวเอง“ตัวที่แปดแล้ว น่าจะกลับบ้านได้แล้วสินะ……”หลินชีเยี่ยที่อยู่ไกลออกไปเห็นร่างในชุดขาวนั้น ดวงตาเปล่งประกายนั่นคือ……ยูริ ทากิชิโระ?เขากำลังไล่ล่ากูลที่ปรากฏตัวในแวดวงผู้เลื่อมใสงั้นเหรอ? หลินชีเยี่ยกำลังจะวิ่งตามไป เสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำดังมาจากท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้งยูริ ทากิชิโระเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปยังท้องฟ้าที่มืดลงแล้ว ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้า เขาถอนหายใจ ดึงหอกที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมา “ข้าวหมูทงคัตสึที่พี่สาวทำ……คงเย็นชืดไปหมดแล้วสินะ?”เขาพึมพำขณะส่ายหน้า กำหอกยาวในมือไว้แน่น ร่างกายกลายเป็นลำแสงสีขาวอีกครั้ง ทะลวงผ่านพื้นที่แล้วหายไป……หลินชีเยี่ยยืนอยู่ริมหน้าต่าง สายลมยามค่ำพัดผ่านกระจกที่แตกเข้ามา เขามองเงาร่างของยูริ ทากิชิโระที่จากไปแล้วจมอยู่ในภวังค์ความคิด…“ในแวดวงผู้เลื่อมใสแห่งนี้ ยังมีมนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุดด้วยเหรอ? แถมดูเหมือนจะยังหนุ่มมากด้วย” จี้เนี่ยนเอ่ยอย่างประหลาดใจหลินชีเยี่ยหันกลับมา มองไปยังพวกโฮสต์เหล่านั้น แล้วถามเป็นภาษาญี่ปุ่น
