ชีเยี่ย จึงถอนหายใจอย่างจนใจ ยื่นมือขวาออกมาแล้วนับนิ้วทีละนิ้ว“นิกซ์ เมอร์ลิน บรากี……”ทันทีที่ชื่อทั้งสามถูกเอ่ยออกมา คลื่นยักษ์ก็ซัดสาดในใจของหลินชีเยี่ย!เมื่อครู่ตอนที่จี้เนี่ยนพูดคำว่า ‘ห้องผู้ป่วย’ เขาก็มีลางสังหรณ์บางอย่างแล้ว แต่ยังไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นเธอบอกชื่อผู้ป่วยของสามห้องแรกได้อย่างง่ายดาย หลินชีเยี่ยก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอนเด็กสาวคนนี้……รู้ถึงการมีอยู่ของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า และรู้ว่ามันอยู่กับเขา“คุณเป็นใคร?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น จี้เนี่ยนนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้แนะนำตัว จึงกระแอมเบาๆ แล้วยื่นมือขวาออกมาอย่างสุภาพ พร้อมกับยิ้มมุมปาก“สวัสดี ผู้อำนวยการหลิน ฉันชื่อ จี้เนี่ยน”……หมอกหนาจักรยานไฟฟ้าคันหนึ่งแล่นช้าๆ ผ่านผิวน้ำทะเลที่ปั่นป่วน ลู่อู๋เหวยบิดแฮนด์สุดแรงด้วยมือทั้งสองข้าง จ้องมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยด้านหลังเขา มีเงาร่างสองร่างสวมหมวกเป็ดน้อยสีเหลืองลอยตามมาอย่างช้าๆ“คุณลู่ครับ……พวกเราจะขับเร็วขึ้นหน่อยได้ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยขณะมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ถ้าเราใช้ความเร็วแบบนี้ เมื่อไหร่จะหาชีเยี่ยเจอ?”ลู่อู๋เหวยยักไหล่ “ผนึกต้องห้ามของผม อย่างมากก็ใช้ความเร็วระดับนี้ในการติดตามคำสั่งได้ ถ้าเร็วกว่านี้ก็จะทำให้พลาดเป้าหมาย แล้วก็……รถก็จะหมดแบตเร็วด้วย”ไป๋หลี่พั่งพั่ง “……”จักรยานไฟฟ้าของคุณขี่ในหมอกได้แล้ว ยังจะกลัวหมดแบตอ
