ื่อใจกันก็พอ”“นั่นสิ” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะ “พี่เจียหลานจะเก่งแค่ไหน ก็ยังเป็นพี่เจียหลานแห่งหน่วยม่านราตรีของเรา”ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น ลู่อู๋เหวยที่ขี่จักรยานนำหน้าอยู่ก็เบรกกะทันหัน รถหยุดอยู่บนผิวน้ำทะเล“คุณลู่ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างสงสัยลู่อู๋เหวยขมวดคิ้ว มองใบสั่งในมือ ดวงตาฉายแววตกตะลึง “ทิศทางที่หลินชีเยี่ยอยู่ เปลี่ยนไปกะทันหัน……”“เปลี่ยนไป?” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้ว “เขากำลังเคลื่อนที่ ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอ?”“ไม่ใช่ ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น……แต่เป็นการกระโดดจากมิติหนึ่งไปยังอีกมิติหนึ่งอย่างฉับพลัน”สมาชิกหน่วยม่านราตรีสบตากัน ต่างเห็นความกังวลในดวงตาของกันและกัน“งั้น……คุณยังสามารถหาเขาเจอไหมครับ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างระมัดระวัง“ได้” ลู่อู๋เหวยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่ผิวน้ำทะเลด้านล่าง “พวกเรา อาจต้องลงไปใต้ทะเลแล้ว”ใต้ทะเล?อันชิงอวี๋ที่นั่งอยู่บน [ปราการหยก] ได้ยินคำนี้ก็ชะงักไปเล็กน้อยเขาเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ จึงมองไปรอบๆ ในหัวเริ่มร่างเส้นทางที่พวกเขาเดินทางมาหลังจากออกจากต้าเซี่ย ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในสมอง “ฉันคิดว่า ฉันรู้แล้วว่า ชีเยี่ยอยู่ที่ไหน”
