ื่อนไหวอยู่บนใบหน้าของจี้เนี่ยนที่เพิ่งเดินเข้าประตูมา ในที่สุดก็รวมกันอยู่ที่หว่างคิ้วของเธอจี้เนี่ยนสวมเสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งยืนอยู่หน้าปากกระบอกปืนมากมาย มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเธอ“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกคุณจะมาก่อเรื่องได้” บนโซฟาหนังสีดำด้านหลังสุด มีชายขายบริการคนหนึ่งสวมสูทปักเลื่อมสีน้ำเงินนั่งอยู่ มือซ้ายของเขาถือดาบซามูไรที่กำลังจะชักออกจากฝัก มือขวาถือปืนกลมือ เขาเอ่ยปากด้วยสีหน้าสงบนิ่ง“ไปซะเถอะ ธุรกิจของตระกูลคาเซมัตสึริ……พวกคุณไม่มีปัญญาแตะต้องหรอก”ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดนี้ เว่ยตงก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดมองทุกคนในที่นั้น มุมปากปรากฏรอยยิ้มขื่นๆ “วางปืนลงกันเถอะ……ผมเอง”เมื่อเห็นเว่ยตง ชายขายบริการในชุดสีน้ำเงินก็ชะงักไปเล็กน้อย “คุณเว่ย?”“นี่เป็นความเข้าใจผิด พวกนี้คือเพื่อนร่วมทางที่จะพักอาศัยชั่วคราวที่ผมเคยพูดถึงกับผู้นำตระกูลของพวกคุณ”เว่ยตงชี้ไปที่สมาชิกสมาคมปีศาจที่อยู่ด้านหลังเขาพลางกล่าวชายขายบริการในชุดสีน้ำเงินกะพริบตาแล้วรีบซ่อนปืนกลมือและดาบซามูไรไว้ใต้โซฟาทันที เขาลุกขึ้นจากโซฟากระแอมเบาๆ อย่างเก้อเขิน แล้วพูดกับคนรอบข้างว่า “ยังยืนงงอยู่ทำไม? เก็บอาวุธสิ! พวกนี้ไม่ใช่พวกก่อความวุ่นวายแต่เป็นแขกผู้มีเกียรติ!” เมื่อได้ยินประโยคนี้ เหล่าหนุ่มบาร์โฮสต์ทั้งหมดต่างเก็บปืนไว้อย่างเงียบๆ พร้อมก
