นะมุราคุโมะก็สามารถฟันได้ความว่างเปล่ารอบข้างแตกสลาย สีหน้าของหลินชีเยี่ยซีดลง เขากัดฟันแน่น เร่งความเร็วสูงสุด พุ่งไปยังประตูนำทางที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม!อย่างไรก็ตาม ระยะห่างระหว่างดาบอามาโนะมุราคุโมะ กับเขายังคงลดลงอย่างรวดเร็ว‘เร็วเข้า! เร็วเข้าสิ!’อีกนิดเดียว อีกแค่นิดเดียวก็จะผ่านประตูนั้นได้แล้ว!หลินชีเยี่ยรู้สึกถึงจิตสังหารที่ส่งมาจากด้านหลัง ดวงตาทั้งสองของเขาแดงก่ำ ในใจผุดความตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เขาล้วงเหรียญตราออกมาจากอกอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า แล้วเขี่ยเบาๆ เข็มเงินก็พุ่งออกมาเขาสูดหายใจลึกกำลังจะแทง [เพรียกหาวิญญาณ] เข้าร่างกาย ทันใดนั้นมือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลัง จับข้อมือของเขาไว้แน่น“หลินชีเยี่ย……”เสียงอ่อนแรงของเจียหลานดังมาจากด้านหลังของหลินชีเยี่ย เธอยิ้มบางๆ “ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ นายก็ไม่ควรตาย……ต่อไปนายห้ามไม่สนใจฉันนะ แล้วก็ ครั้งหน้าฉันอยากได้ยินนายพูดกับฉันด้วยตัวเองว่า……นายชอบฉัน ได้ไหม?”ความคิดของหลินชีเยี่ยหยุดชะงักทันที เขาอ้าปากกว้างท่ามกลางลมพายุ เกือบจะเป็นการตะโกนเสียงต่ำ “เจียหลาน เธอคิดจะทำอะไร?!”ใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดขาวของเจียหลานปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนเธอไม่ได้ตอบเพียงแค่โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหลินชีเยี่ยอย่างนุ่มนวล ด้วยท่าทางที่ทั้งซุกซนและอ่อนแรงเล็กน้อย แล้วเปล่งเสียง“โฮ่ง!”แสงสีขาวที่แตกกระจายจากร่างของเจียหลาน ไหลเข้าสู่แผ่นหลังของหลินชีเยี่ยนี่คือพลั
