ว]”หลินชีเยี่ยตอบสามคำถามได้อย่างคล่องแคล่วมุมปากของเมอร์ลินยกขึ้นเล็กน้อย เขาลุกขึ้นจากธรณีประตูแล้วตบไหล่หลินชีเยี่ย “ดูเหมือนว่าสติสัมปชัญญะยังดีอยู่ ขึ้นรถเถิด พวกเจ้าควรไปได้แล้ว”เจียหลานพยุงหลินชีเยี่ยลุกขึ้นจากพื้น เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หลินชีเยี่ยก็ชะงักอยู่กับที่“พวกเรา? ไปไหน?”“ออกจากที่ราบฟ้าสูง” เมอร์ลินกล่าวอย่างสงบ “เจ้ารู้ความจริงเกี่ยวกับที่ราบฟ้าสูงแล้ว ของขวัญจากข้าเจ้าก็ได้รับแล้ว เวทย์แห่งจิตใจสามอย่างบนตัวเจ้าก็ใกล้จะหมดเวลาแล้ว……พวกเจ้าควรไปได้แล้ว”“แล้วคุณล่ะ? ไม่ไปกับพวกเราเหรอครับ?”“การเดินทางของพวกเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว ทว่าของข้า……เพิ่งจะเริ่มต้น” เมอร์ลินกล่าวพร้อมรอยยิ้มหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น “คุณจะไปไหน?”“ข้ามิอาจอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไปได้หรอกท่านหลินชีเยี่ย การทำเช่นนั้นจะเป็นการขัดขวางการเติบโตของเจ้า”เสียงของเมอร์ลินอ่อนโยนอย่างยิ่ง “หลังจากที่ท่านนิกซ์จากไป นางเลือกที่จะกลับไปยังโอลิมปัสเพื่อล้างแค้น ส่วนข้าก็มีสิ่งที่ต้องตามหาเช่นกัน……”“อะไรเหรอครับ?”“ความเป็นจริง”หลินชีเยี่ยคิดสักครู่ “ยังเป็นคำถามเกี่ยวกับธรรมชาติของโลกอยู่เหรอครับ?”หลินชีเยี่ยจำได้อย่างชัดเจนว่าสาเหตุที่เมอร์ลินเข้าไปอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าก็เพราะการตามหาความจริงของโลก จากนั้นก็หลงเข้าไปในมิติอื่นบางแห่ง และถูกบางสิ่งบางอย่างครอบงำจิตใจ……เมอร์ลินถอนหายใจ “ข้าต้องยอมรับว
