ดวงดาวมากมายที่ประดับอยู่บนท้องฟ้าได้ดับแสงลงทั้งหมดแล้วในตอนนี้ แม่น้ำแสงเหนือที่ไหลเอื่อยก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เทวสถานที่สูญเสียแหล่งกำเนิดแสงทั้งหมดจมอยู่ในความมืดมิดวงเวทย์ใต้เท้าของเมอร์ลินแตกสลายทีละนิด ร่างของเขาโงนเงน พยายามทรงตัวที่กำลังโอนเอนให้มั่นคง ดวงตาของเขาเจือปนด้วยสีแดงเลือดที่ควบคุมไม่ได้เสียงกระซิบไม่รู้จบดังก้องในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่งเขาขมวดคิ้วแน่น มือขวาแตะเบาๆ ที่ขมับราวกับกำลังดิ้นรนต่อสู้อย่างสุดกำลัง หลังจากผ่านไปสักพัก รอยสีแดงนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป เขาลดมือลง ระหว่างคิ้วปรากฏความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยมีมาก่อน“ลุงเมอร์ลิน? คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เจียหลานที่พยุงหลินชีเยี่ยไว้เห็นเมอร์ลินที่อยู่ไกลออกไปมีสีหน้าไม่สู้ดี จึงถามด้วยความกังวล“ข้าไม่เป็นไร……”เมอร์ลินโบกมือ มองดูหลินชีเยี่ยที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น “ในร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังแห่งความศรัทธา ผนึกยังไม่ได้ดูดซับพลังศรัทธาทั้งหมด อย่าเคลื่อนย้ายร่างกายของเขาโดยพลการ ปล่อยให้เขาค่อยๆ ปรับตัว”“ค่ะ” เจียหลานพยักหน้าหลายครั้งเมอร์ลินสูดหายใจลึก ก้าวเดินผ่านห้องโถง ยื่นมือผลักประตูใหญ่เปิดออกแอ๊ด!เสียงเปิดประตูทุ้มต่ำและหนักแน่นดังก้องไปทั่วห้องโถงอันกว้างใหญ่ของวิหารเมอร์ลินสวมเสื้อคลุมเวทมนตร์สีน้ำเงินเข้มเดินออกไปยังลานโล่งด้านนอกวิหาร สายตากวาดมองไปรอบๆราวกับกำลังสำรวจบางสิ่งครู่ต่อมา เขายกไม้เท้าเวทมนตร์ใน
