หลินชีเยี่ยมองตามซุนหงอคงและกิลกาเมชที่จากไป แล้วถอนหายใจยาวเรื่องที่ควรคุยก็คุยกันเสร็จแล้ว สิ่งที่เขาทำได้ก็ทำไปหมดแล้ว ส่วนเรื่องต่อจากนี้จะเป็นไปตามที่เขาต้องการหรือไม่ ก็อยู่นอกเหนือการควบคุมของเขาแล้วถึงอย่างไรก็ตาม นั่นคือฉีเทียนต้าเซิ่งและราชาแห่งวีรบุรุษที่เก่าแก่ที่สุดในโลก การกระทำและความคิดของพวกเขาไม่มีทางถูกชักจูงโดยหลินชีเยี่ยได้ พวกเขาจะทำตามความต้องการของตัวเองเท่านั้นหลินชีเยี่ยจิบชา กำลังจะกลับไปพักที่สำนักงาน พอเลี้ยวผ่านมุมทางเดิน ก็เห็นหลี่อี้เฟยพาคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ“เอ๋? ชีเยี่ย?”หลี่อี้เฟยเห็นหลินชีเยี่ย จึงถอดหน้ากากออกแล้วโบกมือทักทาย“หลี่อี้เฟย?” หลินชีเยี่ยเห็นแบบนั้นจึงเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ “นายไม่ใช่ผู้จัดการหรอกเหรอ? ทำไมถึงนำคนมาทำความสะอาดห้องน้ำเองล่ะ?”หลี่อี้เฟยขมวดคิ้ว “ช่วงนี้ฉันเป็นคนนำแผนกทำความสะอาดมาทำห้องน้ำเองนะ? วั่งไฉไม่ได้ถูกนายส่งไปปฏิบัติหน้าที่อื่นหรอกเหรอ?”“ฉันส่งวั่งไฉไปตั้งแต่เมื่อไหร่……” พูดได้ครึ่งเดียว หลินชีเยี่ยก็ชะงักอยู่กับที่จากนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ปากอ้าออกโดยไม่รู้ตัว……แย่แล้ว!ลืมเรื่องนี้ไปเลย!หลินชีเยี่ยไม่พูดอะไรอีก หันหลังวิ่งกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันทีในทางเดินแคบมืดมิด หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินผ่านคุกที่ว่างเปล่า รีบเร่งเดินไปข้างหน้าในที่สุดก็นึกออกว่าทำไมช่วงนี้ถึงไม่เห็นวั่งไฉในโรง
