หน่อยสิ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”บรากีมองไปยังสามคนที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ เห็นหลินชีเยี่ยพูดอะไรบางอย่าง ทำให้ซุนหงอคงและกิลกาเมชมีสีหน้าแปลกประหลาด สายตาของพวกเขาเหลือบมองมาที่เขาเป็นระยะ……บรากีอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นจากบันได เดินออกจากบริเวณลานกว้างอย่างรีบร้อน ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยชั้นสอง แล้วปิดประตูห้องทันทีเมื่อมองดูห้องที่ว่างเปล่า บรากีก็ถอนหายใจยาว แล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือเขาหยิบปากกาและกระดาษออกมาจากลิ้นชัก แล้วเริ่มเขียนอย่างจริงจัง‘ถึงอิดุนน์ที่รัก เหมือนที่ข้าได้เล่าให้เจ้าฟังในจดหมายฉบับก่อน ผู้อาวุโสที่พักอยู่ห้องข้างๆ ข้าได้จากไปแล้ว เขาเป็นผู้ที่ข้าเคารพนับถืออย่างยิ่ง ทั้งฉลาด แข็งแกร่ง และเป็นที่พึ่งพิงได้เสมอ หลังจากที่เขาจากไป ข้ารู้สึกอึดอัดใจกับที่นี่ข้ารู้สึกว่าตนเองไม่สามารถกลมกลืนเข้ากับที่นี่ได้อีกต่อไป…’บรากีเขียนจดหมายอย่างตั้งใจสามหน้ากระดาษ และเพิ่มประโยคสุดท้ายตามปกติว่า ‘ข้าคิดถึงเจ้ามาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะได้พบกันอีก?’เขาเก็บจดหมายใส่ซองแล้วหย่อนลงในกล่องจดหมายที่มุมโต๊ะ จากนั้นก็นั่งอยู่บนเก้าอี้คนเดียว จ้องมองออกไปอย่างเหม่อลอย
