ะกูลคาเซมัตสึริ ฉันก็เลยรีบมาดู”เธอก้าวเข้าไปหายูริ ทากิชิโระ เขย่งปลายเท้าขึ้น ยื่นมือออกไปเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของเขา แต่ตัวเธอเตี้ยกว่ายูริ ทากิชิโระมากเกินไป จึงยากที่จะเอื้อมถึงใบหน้าของอีกฝ่ายยูริ ทากิชิโระเห็นดังนั้น จึงย่อตัวลงอย่างว่าง่าย ให้ยูรินะค่อยๆ เช็ดใบหน้าของเขา“พี่สาว ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ตอนนี้ผมเป็นคนที่เก่งที่สุดในประเทศนี้แล้ว” ยูริ ทากิชิโระยิ้มอย่างอ่อนโยน“จะเก่งแค่ไหน นายก็ยังเป็นน้องชายของฉันนะ” ยูรินะเช็ดใบหน้าของผู้เป็นน้องจนสะอาด พลางกวาดตามองเสื้อผ้าสีขาวที่เลอะคราบเลือด “กลับบ้านแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวพี่ซักให้”“ได้ครับ”ยูริ ทากิชิโระกำลังจะลุกขึ้นยืน แต่ชะงักไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ด้านหลังของยูรินะ ที่นั่นมีชายชราผมขาวโพลนยืนนิ่งอยู่เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างของชายชรา สีหน้าของยูริ ทากิชิโระเคร่งขรึมขึ้น ดวงตาที่มีรูปดาวสิบแฉกเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขาก้าวขึ้นไปข้างหน้า ร่างสูงใหญ่ปกป้องยูรินะไว้ด้านหลังส่วนสายตาของหน้ากากหวังจับจ้องไปทางร่างไร้วิญญาณของสัตว์ประหลาดที่มีดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นสีหน้าของเขาดูย่ำแย่อย่างบอกไม่ถูก
