ที่เหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัวดูเหมือนจะโกรธขึ้นมาบ้าง เธอลุกขึ้นยืนจากเสื่อทาทามิ ทำปากยู่ พึมพำด้วยความน้อยใจ “ทำไมคนนี้ถึงได้โง่ขนาดนี้? อธิบายตั้งนานก็ยังไม่เข้าใจ……ดูเหมือนว่าคนจากต้าเซี่ยก็ไม่ได้ฉลาดเหมือนพี่ชายชิจิยะทุกคนนี่นา”เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หน้ากากหวังก็ชะงักไปเล็กน้อยเขาหันไปมองยูรินะอย่างรวดเร็ว เปิดริมฝีปากที่แห้งผาก ถามด้วยภาษาญี่ปุ่นที่ค่อนข้างเหน่อว่า “ต้าเซี่ย? เธอรู้จักต้าเซี่ยได้ยังไง?”คราวนี้เป็นตาของยูรินะที่ตกตะลึง“คุณเข้าใจภาษาญี่ปุ่นด้วยเหรอ?!” ยูรินะโกรธจนกระทืบเท้า “แล้วทำไมฉันพูดกับคุณตั้งนาน คุณถึงไม่สนใจฉัน?”หน้ากากหวังจ้องเธอไม่วางตา แล้วถามคำถามเดิมซ้ำอีกครั้ง “เธอรู้จักต้าเซี่ยได้ยังไง?”“ก็เพราะพี่ชายชิจิยะลอยมาจากทะเลไงล่ะ แถมตอนนั้นร่างกายของเขาก็ถูกเวลาแช่แข็งไว้ด้วย เหมือนกับตอนที่คุณมาเลย……พี่ชายชิจิยะเคยบอกฉันว่าเขามาจากต้าเซี่ย”“ชิจิยะ?”“ก็คือ อาซาบะ ชิจิยะ” ยูรินะหยุดชั่วครู่ แล้วเสริมว่า “ชื่อเดิมของเขาคือ หลินชีเยี่ย”‘หลินชีเยี่ย?’เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยนี้ ดวงตาของหน้ากากหวังก็วาบขึ้นด้วยประกายบางๆ เขายืนพิงกำแพงอย่างเหม่อลอยแล้วยิ้มอย่างขมขื่น‘ช่างบังเอิญจริงๆ’หลังจากถูกยูรินะปลุกให้ตื่น หน้ากากหวังใช้เวลาเพียงไม่นานก็รู้ตัวว่าตนเองอยู่ที่ไหนในฐานะหัวหน้าหน่วยเร้นลับ เขารู้ว่าแต่ละอาณาจักรเทพในหมอกมืดล้วนมีแวดวงผู้เลื่อมใสอยู่ และเมื
