หลินชีเยี่ยยังคงไม่สามารถดึงความสามารถนั้นออกมาได้ แม้จะพยายามติดต่อกันถึงสามสิบหกครั้งเมื่อวงเวทย์ย้อนเวลาถูกเปิดใช้ครั้งแล้วครั้งเล่า เส้นผมบนศีรษะของเมอร์ลินก็ร่วงหล่นราวกับหิมะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่นหลังจากการย้อนเวลาอีกครั้ง หลินชีเยี่ยมองดูร่างกายที่แข็งทื่อของเมอร์ลิน และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านเมอร์ลิน… คุณยังโอเคอยู่ไหม? ถ้าไม่ไหวจริงๆ ผมเปลี่ยนไปเลือกความสามารถอื่นดีไหม?”มุมปากของเมอร์ลินกระตุกเล็กน้อย เขาฝืนทำใจแสร้งทำเป็นสงบนิ่งและตอบว่า“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก แค่ลมหนาวเล็กน้อยเท่านั้น… เจ้าสุ่มต่อไปเถอะ”“ครับ…”หลินชีเยี่ยปรับลมหายใจเล็กน้อย หลับตาลง แล้วหมุนวงล้ออีกครั้งขณะที่เข็มกวาดผ่านพื้นที่ความสามารถต่างๆ หัวใจของเมอร์ลินก็เต้นรัวขึ้นทันที ความปรารถนาในดวงตาของเขาเกือบจะล้นออกมาในที่สุด ภายใต้สายตาที่จ้องมองอย่างเขม็ง เข็มก็ค่อยๆ หยุดลงบนพื้นที่หนึ่ง ดวงตาของเมอร์ลินสว่างวาบขึ้นราวกับโล่งอกอย่างมากหลินชีเยี่ยลืมตาขึ้น เมื่อเห็นบริเวณที่เข็มชี้หยุดอยู่ ดวงตาของเขาก็ทอประกายความยินดีเช่นกันเขาสุ่มได้แล้วร่างของวงล้อค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงพื้นที่ความสามารถส่วนนั้นที่กลายเป็นลำแสงสีดำ พุ่งเข้าสู่ร่างของหลินชีเยี่ย ครู่ต่อมา ข้อความเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา[ตำราเวทย์ต้องห้ามของเมอร์ลิน หนังสือต้องห้ามของเมอร์ลิน เทพแห่งเวทมนตร์และคำทำนาย บันทึกคาถาต้องห้ามมา
