บทที่ 20เมื่อเห็นการแจ้งเตือน ในใจของเซียวเหยียนกลับไม่ได้รู้สึกยินดีมากนัก
เขาได้ละทิ้งจิตใจที่มุ่งหวังผลประโยชน์ไปนานแล้ว เพียงแค่ทุ่มเทสมาธิลงไป และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงสามารถบรรลุถึง ‘ใจหมาก’ ได้
การใช้วิถีแห่งหมากเพื่อฝึกฝนวิถียุทธ์ และมองหมากเป็นเพียงเครื่องมือ ความคิดเช่นนี้ในอดีต เป็นสิ่งที่เขาในปัจจุบันไม่อาจยอมรับได้ ถึงกับมีความคิดอยากจะใช้แต้มศิลปะยุทธ์นี้กับวิถีแห่งหมากโดยตรง
แต่…ภาพแขนข้างนั้น และชายผู้ที่ชอบดื่มสุรา ทำให้เขายับยั้งความคิดเช่นนี้ไว้
การเล่นหมากล้อมนั้นสำคัญก็จริง และเป็นสิ่งที่เขารักในตอนนี้ แต่บางเรื่องก็จำเป็นต้องทำ อย่างเช่น การบดขยี้เจ้า ‘เซียนพยัคฆ์อาภรณ์’ นั่นให้เป็นหมื่นชิ้น!
ทว่า นั่นคือมหาอสูรขอบเขตที่สี่ การจะฝึกฝนให้ไปถึงระดับนั้นได้ ไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้ ก็คือรีบเร่งเติบโตขึ้น
