ณ์จะไปสนใจเรื่องอื่น……ใต้ทะเลลึกหลังจากการที่วงแหวนสีเงินบนท้องฟ้าหายไป หลินชีเยี่ยก็ยังไม่วางใจ เขาหันไปมองเมอร์ลิน แล้วเอ่ยปากด้วยความกังวล“ท่านเมอร์ลินครับ พี่น้องของผม……”“ไม่ต้องกังวล พวกเขาสบายดีทุกคน” เมอร์ลินตอบพร้อมรอยยิ้มหลินชีเยี่ย จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกลูปของเส้นเวลาได้มาถึงจุดสิ้นสุด พระจันทร์สีเลือดบนท้องฟ้าก็สลายหายไปหลินชีเยี่ยรู้สึกทันทีว่ามือที่โอบรอบคอเขาหลุดออก ร่างของเจียหลานควบคุมไม่อยู่และกำลังจะจ่มดิ่งสู่ทะเลลึก……หลินชีเยี่ยคว้าข้อมือของเจียหลานไว้ได้ทัน เขาถึงได้พบว่าเธอหมดสติไปแล้วเจียหลานใช้ความมุ่งมั่นต่อต้านการรุกรานของพระจันทร์สีเลือด จิตใจของเธอถึงขีดจำกัดมานานแล้ว ตอนนี้เมื่อพระจันทร์สีเลือดสลายไป ความเหนื่อยล้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดก็ถาโถมเข้ามา ทำให้เธอหมดสติไปในทันทีหลินชีเยี่ยถอนหายใจแล้วอุ้มเจียหลานขึ้นมา ในตอนนั้นเอง น้ำทะเลรอบๆ ก็เริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรงผนังกระเพาะอาหารที่แห้งผากเริ่มบิดตัว ราวกับถูกย้อมด้วยสีเลือด หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นที่ส่วนบนสุดของผนังกระเพาะอาหารตรงหลอดอาหารมีน้ำวนขนาดมหึมาได้ปรากฏขึ้น กวาดน้ำในกระเพาะทั้งหมดไปยังด้านนอก“นี่มัน……” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่นเมอร์ลินพูดอย่างสงบว่า “มันคือสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้ ลูปเวลาถูกทำลาย สัตว์ประหลาดยักษ์ที่ถูกปลุกโดยจันทร์สีเลือดไม่ได้ถูกลบและรีสตาร์ทโดยกฎของเวลา……มันกำลังจะฟ
